Bu kitabı bitirdiğimde içimde tuhaf bir sessizlik vardı. Sanki bir yabancıyla değil, yıllardır görmezden geldiğim kendi içimdeki çocukla yüzleşmiş gibiydim. Sevgi uğruna nelerden vazgeçtiğimi düşündüm… Sessiz kaldığım anları, güçlü görünmek için bastırdığım kırılganlıkları, onay alabilmek için benliğimden taviz verdiğim zamanları… Gruen’in söyledikleri öylesine değil, içe işleyen türdendi. Beni zorlayan yerler oldu ama tam da bu yüzden gerçekti. Kırıldım ama fark ettim. Bu kitap bana bir gerçeği hatırlattı: Bazen en büyük ihanet, başkasından değil, kendimizden geliyor. Ama aynı şekilde, en büyük iyileşme de yine kendimizden başlayabiliyor. Belki geç kaldım, belki de tam zamanında okudum. Ama artık kendimi daha dikkatli dinlemeye niyetliyim. Gerçekten sevmek ve sevilmek için önce kendi içimdeki o sesi susturmadan var olmayı seçmek zorundayım. Çünkü sevgi, eğer kendimizi kaybettiğimiz bir yer hâline geliyorsa, adı sevgi bile olmuyor.
"Sevgiye duyulan ihtiyaç, çoğu kez onun yokluğu karşısında duyulan korkuyla karıştırılır. Bu yüzden insanlar, sevgi adına kendilerinden vazgeçmeye razı olurlar."
·
61 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.