Sevme fiilinin aslında bir sanat olduğunu, incelikleri ile yöntemleri olduğunu ve tüm bunların toplumun çoğu tarafından bilinmediğini öğreten bir kitap. Erich Fromm yaşadığı dönemin en büyük düşünürlerinden biri ve bu kitap da yazarın en çok okunan, en bilinen eseri. Yazarı üne kavuşturan bu kitap, adından da anlaşılacağı gibi tamamen sevgi üzerine yazılmış. Sevgiye felsefi bir açıdan yaklaşmış ancak kullandığı dil herkesin anlayabileceği kadar sade. İnce bir kitap olmasına rağmen içeriği oldukça dolu. Sevgiyi; ebeveyn sevgisi, Tanrı sevgisi, çocuk sevgisi ve aşk ekseninde kategorize ederek tek tek incelemiş. Mükemmel tespitleriyle sevgiye olan bakış açımın farklılaşmasına sebep oldu. Bana yepyeni pencereler açtı. Bu kitaptan öğrendiğim en önemli şey sevginin kapsamlı ve kuşatıcı olduğu gerçeğiydi. Yani birini gerçek anlamda sevebilen biri kendini de sevecekti ve diğer her şeyi de. Sevmek yalnızca bir nesneye yönelen bir fiil değildi, sevmek her şeyi sevdirecek kadar büyük ve kuşatıcıydı. Yazar, kişinin bu olgunluğa erişebilmesi için iyi bir gözlem yeteneği ve sabıra sahip olması gerektiğini belirtiyor. Köken aileden aldığımız yanlış sevme yöntemlerinin ileriki dönemlerde bizim de sevme şeklimizi etkilediğinden bahsediyor. Kitabın son kısmında yazarın özel hayatına da yer verilmiş ve Erich Fromm'un da köken ailesinden aldığı hatalı sevme şekilleri gözlemimize sunulmuş. Yazar deneyimlediği ilişki modelleri ve insanlarla olan bağı sayesinde bu sevme bozukluklarını fark ediyor ve üzerine giderek ideal olan sevme şekline ulaşmaya çalışıyor. Kısacası bu eser, yazarın çocukluğu, gençlik yılları ve yetişkinlik dönemleri de dahil olmak üzere, bütün ömrü boyunca deneyimlediği, üzerine düşündüğü ve kafa yorduğu "sevme" fiilinin, son tahlilde bir sanata dönüştüğü ve bunun inceliklerinin okuyucuyla paylaşıldığı mükemmel bir başyapıt.
·
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.