Bu roman pek çok romanın aksine bir ölümle başlıyor. Yang Fei'nin ölümü. Daha ilk sayfada bunu öğreniyoruz. Ve onun mezarını bulmak için ölüler dünyasında çıktığı bir yolculuğu anlatıyor. Yedi gün süren bir yolculuk. Bu yolculuk esnasında, toplum içinde yaşanan çatışmalarla, eşitsizliklerle, yoksullukla, toplumsal yozlaşmalarla, hatta ölümden sonra bile süren bir eşitsizlikle yüzleşiyor Yang Fei. Yolculuk boyunca tanıştığı herkeste bir başka kırgınlık, bir başka gerçek açığa çıkıyor.
Ölümden sonra mezara olmayan insanların varlığı, yaşarken de hiçbir zaman tam olarak var olamamış bir kesimi temsil ediyor. "Huzura Erenler" diyorlar mezarı olanlara. Diğerleri boşlukta savrulup gidiyor sanki. Sahipsiz birer hatıra gibi...
Böyle anlattığıma bakmayın, kitapta siyasi bir anlatı yok. Sistem eleştirisi var, sistemin nasıl işlediğini anlatıyor. Ama bunu siyasi bir anlatıyla değil, çok daha hayatın içinden bir anlatımla yapıyor yazar.
Kitabın dili sadeydi, zorlamıyordu okurken. Kitabın en beğendiğim kısmı ise, mezarı olmayan ölüler diyarı; aslında kinin, nefretin, yalnızlığın olmadığı bir evren.
Yang Fei'nin babasını aradığı bir sahne var. Kıyafetini anlatıyor, yaşını söylüyor, kilosundan bahsediyor. Karşılığında aldığı cevap ise, "Burada bunların hiçbir yeni bir anlamı yok."
Aslında ölümden sonra dünyada var olan hiçbir şeyin bir anlamının kalmadığını gösteriyor bize. Yani dünyadaki her şeyin, dış görünüşümüzün, kıyafetlerimizin, yaşımızın, kilomuzun aslında bir değeri olmadığını... Çünkü ölüp gittikten sonra bunların hiçbirinin bir anlamı ifade etmediğini...
Benim için sakin ama etkileyici bir kitaptı. Çünkü kitap bittikten sonra kaldırıp bir kenara atamadım hemen. Oturdum ve bir süre düşündüm. Ölümle ilgili değil, daha çok hayatla ilgili. Neye tutunarak yaşadığımızı, neyin peşinden koştuğumuzu, aslında neyin kalıcı olmadığını...
Yazar doğrudan bunu sormuyor elbette okuyucuya. Ama öyle bir anlatıyor ki... Bu sorular, kitap bittikten sonra kitabın içinden fırlıyor sanki.
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.