Zeynep Eşin / Böyle Uğuldar Ağaç
Sayfa:80
Tür: #öykü
Seni buraya konuşmak için getirmedim!
“ Yine ne dinliyoruz?”
Hermann içini çekti.” Onları”
“Onlar kim?”
“Ağaçlar.”
Paul ağaçları sevdiğinden emin değildi. Büyük ve sessizler ve ne düşündüklerini asla tam olarak anlayamıyordu. Görebildiği gözleri yoktu ama yine de her zaman bir yerleri izliyorlarmış gibi geliyordu. Onu izliyorlardı. Ya da onun gibi bir şey.
Hermann ağaç gövdelerine dokundu. Söyleyecek gerçek sözleri varmış gibi bahsediyordu onlardan. Onları gerçekten anlayabiliyormuş gibi. Belki 17 olmanın getirdiği bir şey de bu. Paul, ağabeyinin muhtemelen dokuz yıl boyunca tanıdığı en zeki insan olduğunu düşünüyordu ama Hermann’ın aptal olduğunu düşündüğü tek nokta buydu işte: Ağaçlar konuşmuyordu, bunu herkes biliyordu. En azından Paul’ün tanıdığı herkes. Hermann dışında herkes.
“Peki, o zaman sana ne söylüyorlar?” Hermann cevap vermedi. Büyük çocuk durmuştu. Gözleri kapalıydı. Konuşmayan ağaçları dinlerken yüzü buruşmuştu.
“Sana ne söylüyorlar ?” diye sordu Paul.
“Ağaç der ki: Gücüm güvenden gelir. Atalarımı hiç bilmem, her yıl benden doğan binlerce evladımı bilmem. Tohumumun sırrını yaşarım sonuna dek, başka tasam yoktur benim. Tanrı’nın içimde olmasına güvenirim . Ben bu güvenle yaşarım.”
“ Tek başına duran ağaçlara daha da hayranım. Yalnız insanlar gibidir onlar. Şu ya da bu zaaftan ötürü savaşıp giden münzeviler gibi değil, yalnızlaşmış büyük insanlar gibi, Beethoven ve Nietzsche gibidirler.”
Merhaba
8 ayrı öyküden oluşan bu kitabı göstermek istiyorum sizlere. Oldukça derin ve muhteşem konulardı.
Öykülerin temalarını çok beğendim. Hangisini anlatsam ki
#reklam #pr #hediye #16temmuz
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.