YOKSULLUĞUN RESMEDİLMESİ...Alıntı
Dostoyevski’nin ilk romanı olan İnsancıklar, yazarın henüz genç yaşlarında kaleme aldığı ama edebiyat dünyasında bir anda dikkat çektiği bir eser. Kitap boyunca anlatılan şey sadece yoksulluk değil; aslında bir insanın yoksulluk içinde nasıl ayakta kalmaya çalıştığı, sevdiği insan için neleri göze alabileceği ve en önemlisi de duyguların ne kadar derin yaşanabildiği. O dönem Rusya’sında sokaklar ne kadar soğuksa, insanların iç dünyaları da o kadar kırık dökük. İşte bu kırıklıkların izini en çok da başkahraman Makar Devuşkin'in mektuplarında görüyoruz.
Roman, mektuplar üzerinden ilerliyor. Bu anlatım tarzı bazı okuyucular için başta alışması zor gelebilir ama bir süre sonra kendinizi Varvara ve Makar arasında geçen her satırın içinde buluyorsunuz. Makar bir devlet dairesinde çalışan, yaşlıca, yoksul ama içi sevgiyle dolu bir adam. Varvara ise genç, kırılgan ama güçlü durmaya çalışan bir kadın. Aralarındaki ilişki tam olarak bir aşk mı, yoksa yalnızlıklarının birbirine tutunması mı, bu sorunun net cevabı yok. Zaten Dostoyevski de bu belirsizliği koruyarak metne daha gerçek bir dokunuş katmış.
İnsancıklar, klasik anlamda büyük olayların yaşandığı bir roman değil. Hatta çoğu zaman yalnızca duygular anlatılıyor. Ama o kadar içten, o kadar sahici bir anlatım var ki, karakterlerle aranızda bir bağ kuruluyor. Makar’ın kendini sürekli küçük görmesi, toplumun onu ezmesi ve tüm bunlara rağmen Varvara için elinden geleni yapmaya çalışması, insanın yüreğini burkuyor. Bir noktadan sonra sadece bir karakter değil, bir tanıdık gibi görmeye başlıyorsunuz onu.
Romanın sonunda yaşananlar ise insanın içini acıtıyor. Yoksulluk sadece bir ekonomik durum değil, karakterlerin kaderine işlemiş bir lanet gibi. Dostoyevski burada ilk kez gösteriyor ki, onun kaleminden çıkan her şey insan ruhuna dair derin bir iz taşıyacak. İnsancıklar, ilk roman olmasına rağmen bu derinliği fazlasıyla hissettiriyor. Ve belki de en çok şu hissi bırakıyor geride: Sevilmek için zengin olmaya gerek yok ama bazen yoksulluk, insanın en kıymetli duygularını bile susturabiliyor.
Bugün bile güncelliğini koruyan bu roman, sadece 19. yüzyıl Rusya’sını değil, duygularla ayakta kalmaya çalışan tüm insanları anlatıyor. Kısacası, İnsancıklar, adının sadeliği kadar derin, kısa oluşuna rağmen duygusal olarak çok uzun bir yolculuk.
·
65 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.