Bazı kitaplar kelimelerden çok daha fazlasını taşır, işte Tepe tam da öyle bir eserdi benim için. Giono’nun doğayı bir karakter gibi işlemesi, sözcüklerle adeta bir tablo çizmesi beni çok etkiledi. Her satırında bir sessizlik, bir rüzgar uğultusu, bir toprağın nefesi vardı sanki.
Ama şunu da söylemeden geçemem: Bu şiirsel, ağır akan anlatım herkesin seveceği türden değil. Özellikle kitap okumaya yeni başlayanlara öneremem çünkü alışıldık olay odaklı kurgulardan oldukça farklı. Giono’nun metni bir ritme, bir sese sahip; kendini ona bırakabilirsen büyüsüne kapılmamak zor.
Doğayla iç içe bir köyde geçen, kuraklıkla birlikte insan doğasının da kuruyup çatladığı bir hikâye… Tepe, görünürde sade bir olay üzerinden ilerlese de, alt metniyle okura çok şey düşündürüyor. Spoiler vermeden söyleyebileceğim tek şey: Bu kitabı okurken susuzluk bile metafor gibi geliyor.
Yazarla ilgili birkaç küçük bilgi bırakayım:
Jean Giono, Fransız yazarların arasında doğa sevgisiyle öne çıkan bir isim. I. Dünya Savaşı’na katıldıktan sonra savaş karşıtı bir çizgi benimsedi ve yazarlığında insan-doğa ilişkisini merkeze aldı.
Tepe, Giono’nun ilk romanı. Bu kitapla birlikte “Pan Üçlemesi” olarak anılan doğa merkezli anlatılarına başlamış oldu.
İlginçtir ki Giono, hayatı boyunca yaşadığı Provence bölgesinden neredeyse hiç ayrılmamış. Eserlerinin çoğu da bu coğrafyadan izler taşır.
Doğayı sevenler, betimlemeye doyum olmayan bir edebi tat arayanlar için Tepe çok özel bir kitap.
Okuyanlar ne düşündü merak ediyorum, yorumlara beklerim
·
373 Gösterim
1 Yorum
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.