Victor Hugo’nun bu çarpıcı eseri, adaleti, vicdanı ve insanlık onurunu sorgulatan sarsıcı bir iç monolog... Bir idam mahkûmunun, hücresindeki son günlerinde yaşadığı içsel fırtınaları adım adım takip ediyoruz. Suçunun ne olduğunu hiç öğrenemiyoruz, çünkü Hugo'nun derdi suçtan çok ceza. Özellikle de ölüm cezası gibi geri dönüşü olmayan, insana kendi ölümünü bekletmeyi reva gören bir ceza türüyle...
Kitapta zaman ilerledikçe, idama yaklaşan bir ruhun nasıl yavaş yavaş çözülüp insanlığından koparılmaya başlandığına tanık oluyoruz. Ölüm korkusu, umut kırıntıları, pişmanlık, öfke, çaresizlik ve çocuk sevgisi arasında gidip gelen bir zihnin sesine kulak veriyoruz. Bir bakıma, bu sadece bir adamın değil, tüm insanlığın vicdan muhasebesi.
Hugo’nun dili sade ama çarpıcı. Her cümle, okurun kalbine bıçak gibi saplanıyor. Özellikle ölümün soğukluğu, insanlık onuruna yapılan müdahaleler ve kalabalıkların idama olan vahşi merakı büyük bir ustalıkla eleştiriliyor.
Son sayfalarda ise Hugo, insanlığın belki de en karanlık yönünü gözler önüne seriyor: Adalet adı altında kanla beslenen seyirlik merhametsizlik.
Bu kitabı bitirdiğinizde, sadece bir karakterin değil, kendi vicdanınızın da bir sınavdan geçtiğini fark edeceksiniz.
Öneri:
Eğer insan ruhunun en derin çığlıklarını dinlemek istiyorsanız, Hugo’nun bu kısa ama yürek burkan anlatısını mutlaka okuyun. Ölüm cezasına karşı yazılmış en güçlü edebi başkaldırıdır bu kitap.
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.