Ah Aylin..
Lisedeyken ilk kez “Adı: Aylin”i elime aldığımda, Aylin’in başına buyruk, “deli” denecek kadar cesur hikâyesi beni bambaşka bir dünyaya sürüklemişti. O yaşımda en çok “Bir kadın doktor, asker, kaşif olur mu?” sorusu ilgimi çekti; Aylin’in sınırları hiçe sayan ruhu, o genç yüreğimde bir öfke ve özgürlük coşkusu uyandırmıştı.
Şimdi, 43 yaşımda tekrar açtığımda ise sayfalarda bambaşka tonlar keşfettim. Gençliğin heyecanıyla okurken gözüm pek çarpmazdı belki ama bu defa:
• Aylin’in evlilik seçimleri ve aşk defterindeki iniş çıkışlar bana “kadın olmanın gölgeleri”ni düşündürdü,
• Tıp ve psikiyatrideki deneyimleri, insan ruhunun kırılganlığıyla cesaretini nasıl harmanladığını gösterdi,
• O “freak accident”in ardındaki belirsizlik, yaşamın ne kadar kısa ve kırılgan olduğunu bir kez daha hatırlattı.
Her iki okumada da Aylin’in sınır tanımaz tavrı, kalemden akan samimiyet ve o nefes kesen final hâlâ ilk günkü gibi sarsıcı. Ancak ikinci sefer, satırlar arasındaki toplumsal mesajları, kadın kimliği üzerine ince nüansları ve bireysel özgürlük arayışını daha derin kavradım. O yüzden diyorum ki, “Adı: Aylin” sadece bir biyografi değil; her yaştan kadına, her dönemden insana farklı aynalar tutan bir deneyim.
Eğer bu kitabı yeniden okumayı düşünüyorsan, yaşadığın “an” ve ruh halin sana hangi yeni renkleri gösterecek merak et. Belki ikinci okumanda bulduğun o talihsiz sonun ardındaki “acaba”lar, üçüncü seferde bambaşka bir içsel sorgulamaya dönüşür.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.