Lisedeyken ruhunu besleyen dört yakın arkadaşınla sıkı sıkıya bağlısın. Birlikteyken dünya daha anlamlı, daha renkli. Ama bir gün hiçbir açıklama olmadan seni dışlayıp hayatlarından tamamen çıkarıyorlar. Ne bir neden söylüyorlar, ne bir açıklama yapıyorlar. Sadece sessizlik… Ve sen, yıllarca bunun nedenini merak edip duruyorsun. Kendini eksik, hatta “renksiz” hissediyorsun.
Tsukuru Tazaki de işte tam olarak bunu yaşıyor. Sessizce içine kapanıyor, yaşamaya devam ediyor ama içinde kapanmayan bir boşluk taşıyor.
Yıllar sonra, hayatına giren özel bir kadın onu geçmişiyle yüzleşmeye cesaretlendiriyor. O da yıllardır sormaya cesaret edemediği soruların peşine düşüyor. Bu bir nevi onun “hac yolculuğu” oluyor – ama kutsal bir mekâna değil, ruhunun karanlık ve cevapsız kalmış köşelerine yapılan bir yolculuk bu.
Ve bu yolculukta belki de şunu fark ediyor: Bazen en derin yaralar, seni sen yapan şeylerin ta kendisidir.
·
118 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.