1842-1889 arasında yaşamış Fransız Şair Stephan Mallarme hakkında yazılmış ve hem şiir sanatı ile ilgili bilgi edinebileceğimiz hem de şiirlerini okuyabileceğimiz güzel bir eser.
Mallarme “Sessizliğin, derinliğin şairi” olarak bilinir ve onun şiirlerinde her şey dile gelir ve fısıldaşır sanki.
Şiirde ölçünün, veznin kısacası şeklin belini kıran şıradışı bir şiir düzensizliği ile karşılaşırız Mallarme ‘de.
Hayatın kendisi ve insanın serüveni de böyle değil midir ki adeta bir öykünmüştür şair de onlara.
Yani kendini, insanı anlatmıştır parça parça olan ve birleşen sonra ve tekrar parçalanan ama bütünlük peşinde koşan, bir Sisifostur anlattığı.
İşte, en güzel dizelerinden bir sayıklama:
İmbat
Devirdim sayfaları! gönlümde yine hüzün var.
Kaçmak! oralara kaçmak! Nasıl da mutlu kuşlar
Göklerde köpükler arasında kanat çırpmaktan!
Denizde ıslanan yüreğimi bu yolculuktan
Hiçbir şey durduramaz, ne gözlerin yansıttığı
O yaşlı behçeler, ne lambamın sürgün ışığı
Aklığın savunduğu boş kâğıda bakıp duran.
Ne de emzikli gelin bebeği doyuran.
Gideceğim! Ve gemim doldurup yelkenlerini
Kalkıyor, götürmek için o ülkelere beni!
Hüzün bu, acımasız umutlarla aldanıyor,
Sallanan mendillere yine inanıp kanıyor!
Fırtınaları çağıran şu direkler, kim bilir
Rüzgârların gömdüğü o batık gemilerdendir,
Şimdi ne direkleri ne adaları kaldı...
Boş ver kalbim, dinle tayfaların şarkılarını!
Çeviri: Erdoğan Alkan
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.