“Efsun, kalbimin unuttuğu sızıyı yeniden hatırlattı…
Bazı kitaplar vardır; kapağını kapattığında bir boşluk değil, bir iç ses bırakır.
Efsun tam olarak öyle bir kitap.
Bir karakter değil yalnızca, bir ruh hâli…
Yaralı ama umutlu, kırılmış ama yıkılmamış bir kadının hikâyesiyle kendi içime düştüm.
Efsun’u okurken,
Çocukluğum geldi aklıma,
Sustum.
Aile dediğimiz şeyin bazen en derin izleri bıraktığını,
İyileşmek için illa güçlü değil, sabırlı olmak gerektiğini düşündüm.
Yazarın dili öyle sade, öyle duru ki;
Sanki cümleler gözyaşıyla yazılmış da ben her satırda biraz daha yumuşadım…
Kalbimde yıllardır taşıdığım “anlaşılmama korkusunu”
bu kitapla biraz daha hafiflettim.
Çünkü Efsun gibi hissetmek,
bir tek bana özgü değilmiş
onu anladım.
Bu kitap bana şunu fısıldadı:
“Ne yaşarsan yaşa, içinde hâlâ sevmeye gücün varsa,bitmedin demektir.”
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.