Çehov’un “Üç Kız Kardeş” kitabını bitirdim ama açıkçası okurken sık sık başa dönme ihtiyacı hissettim. En çok da karakterleri karıştırdığım için… Kim kimdi, ne hissediyordu, kiminle nasıl bir ilişkisi vardı derken kendimi sürekli başta buldum.
Kitap tiyatro metni şeklinde yazılmış. Belki de bu yüzden olayları takip etmek ve karakterlerle bağ kurmak biraz zorlayıcıydı. Diyaloglar arasında kaybolduğum anlar oldu. Olaylar sakin ilerliyor ama karakterlerin iç dünyaları çok derin ve karmaşık. Her birinin yaşadığı sıkışmışlık, hayal kırıklıkları, özlemleri öyle sade ama etkileyici anlatılmış ki, biraz dikkatle okunduğunda insanı gerçekten içine çekiyor.
Moskova’ya duyulan özlem, değişmeyen hayatlar, zamanla kabulleniş… Aslında herkesin kendinden bir parça bulabileceği bir hikâye.
Kısacası, “Üç Kız Kardeş” kolay okunan bir kitap değil ama yavaş yavaş sindirerek okunduğunda çok şey anlatıyor. Belki bazı kitaplar, tam olarak anlaşılmak için biraz da sabır istiyor.
·
59 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.