Birlikte Çürüyeceğiz✯✧.*☆—
7/10 , 3/5 ☆
"Kendin suç işleyerek bir suçu çözemezsin."
"Durağanlık, ölümdür."
"Çünkü yaşamda ölüm, fedakârlıkta sonsuzluk vardır."
"Büyümek, atılan yumruklara göğüs germek anlamına gelir."
"O zaman hiçbir zaman büyümeyeceğim çünkü bundan vazgeçmeyi planlamıyorum. Eğer onlar bana yumruk atarsa, o zaman ben de daha sert yumruk atacağım."
"Annem, karanlık düşüncelerin gecenin içinde giden gemiler olduğunu söylerdi. Gitmelerini izleyebilirdiniz. Her biriyle yelken açmanıza gerek yoktu."
Kitabımızın ana karakterlerinden biri olan Wil, bir yıl önce kaybolmuş annesini hâlâ aramaktadır. Onu ararken sıklıkla da çalıların arasında gözetlediği, annesinin kaybından sorumlu tuttuğu Clarke ailesini suçlamaktadır. Yine bir gün nöbet tutarken eski en yakın arkadaşı olan Elwood'u evden kaçarken görür. O gece Lucas, Noel'den önce bir parti verecektir ve her zaman fazla itaatkar olan Elwood, o partiye gidecektir. Wil'de belki Elwood ailesinin annesine ne yaptığını öğrenirim düşüncesi ile (bu sırada Elwood sarhoş olacaktır) partiye gider. Fakat Elwood hiçbir şey bilmemektedir ve en sonunda Wil, çareyi onların evine girmekte bulur. Elwood'un evine giden en kısa yol ormandan geçmektedir. Aynı saatlerde Elwood, ailesinin onun hakkında planlarını duyar ve can havliyle evden kaçarak ormana sığınır. İkisinin yolu ormanda kesişirken bundan sonra olanlar görece daha karanlık şeyler olacaktır.
Kitap konusu gereği beni kendine inanılmaz çekmişti. Öyle ki ilk yüz sayfa inanılmaz keyif aldım. Favorim olacak dediğim anlatım yoktu ama çok seveceğime emindim. Bir yerden sonra işin ciddiyeti beklediğim kadar karanlıklaşmadı. Ben daha karanlık, kaos dolu ve ürkütücü bir hikaye okumak isterdim çünkü romanın konusu itibari ile öyle bir hava almıştım. Çok beğenmedim, favorim zaten olmadı ama beğendiğimi söyleyebilirim.
Karakterler ile bağ kuramadım, onları benimseyemedim ne yazık ki. Bana biraz fazla ergen bile gelmiş olabilirler ki onlarla da yaşlarımız epey yakın olmasına rağmen. İlk yüz elli sayfadan sonra onlara tahammül seviyem biraz azalmış olsa da arkadaşımın yorumu ile yeniden okumaya hevesle döndüm. Yalan yok, elimde sürünür diye korkuttu o sıralarda. Sanırım yüz elli civarı sayfalarda merakımı da yitirmeye başlamıştım. İlk sayfalarda olan heyecanı kaybettiğim için üzüldüm ancak yine de keyif veren bir tarafı vardı. Okurken sizi yormuyor, anlamak ya da olayı çözmek için ekstra bir uğraş vermenize gerek yok. Kafa dağıtmak için okunabilecek güzel romanlardan birisi.
Bana konu itibari ve oluşturduğu bazı soru başlıkları ile kitap daha detaylı sunulabilir, aynı anda Sophie'den belki birkaç bakış açısı görebilirdik. Annesinin tüm bunları nasıl keşfettiği, sonuna nasıl gittiğini bilmek isterdim açıkcası. Yüzlerine geçirdikleri geyik derilerine de anlam gelebilirdi. Motele bir şeyin dikilmesinden bahsettiler, o kısımda da tam olarak bazı şeyler açıklanmadı. Elwood dönüşümü tamamladıktan sonra düşüncelerini Wil'den değil de bizzat kendi ağzından okumak isterdim. İsteklerimi saymaya devam edersem hiç bitmeyecek gibi olduğu için burada sonlandırıyorum.
İlk başlarda kitabın genç yetişkin türünde olduğunu biliyordum. Genelde okumayı tercih ettiğim bir tür değil ama arada okurum. Fakat tarikatlar, kayıplar ve kurban verme olayları derken hepsi ben de çıldırmış bir toplum imajı çizdi. Çoğu şeyi metafor olarak görüyordum ta ki arkadaşım kitabın aslında fantastik olduğunu söyleyene kadar. Kitabın son sayfasına kadar fantastik olduğunu kabul etmek benim için zordu. Hâlâ tohum verme ritüelinin bir inançtan öteye gitmeyeceğini düşünüyor olabilirim, aramızda kalsın. Elwood'un gördüğü şeyler bana daha çok psikolojik sorun gibi gelmişti, tamamen benimle alakalı olabilir bu sorun.
Geriye bazı soru işaretleri kalsa da okurken zevk aldığım, çok beklentiye girmeden başlandığında daha da keyif verecek olan bir eser olduğunu düşünüyorum. Kısa bir anlatım sunması nedeni ile ara bir kitap ya da çapraz okuma kitabı olarak seçilebilir. İyi okumalar dilerim.