Ahh bee. Neler okuduk yaa böyle. 2. kitabın yazım dilinin ilkinden daha iyi olduğunu duymuştum ama fark edeceğim kadar fark etmeyeceğini düşünmüştüm, öyle değilmiş, anlaşılıyor. Çok güzel. Basit, sade anlatım olmadığından (klasik havası veriyor) şipşak okunacağını söyleyemem ama sakin (ŞÜPHELİ) bir yolculuk kitabına göre gayet sürükleyici bence. Bir bakmışsın sayfa numaralarının onluklar basamağı hızla değişiyor. Bazen karakterlerin belki 2 kelimeyle kesip atabilecekleri cümleleri başka formlarda söylemeleri bana arkadaşlarıma söylediğim cevaplarımı hatırlatıyor (sadece biraz düşünmeleri veya başka yönden bakmaları yeterli) ahahahah. Bu anlatıma bayıldım ve bence kitabı kendine özgü kılıyor, sanki isimsiz bir hikaye okursam yazanın Damla olduğunu anlarım. Ve bence kitaba daha çok bağlanmamızı sağlıyor.
Kötü biterse kahrolurum, D. N. Archeron yapmazsın bunu bize değil miii?
Ve küçük bir yorum da eklemek isterim, normalde fazla uzatılmasını sevmem ama bu kitapda keşke şu sahneyi daha çok okusaydık, daha yavaş ilerileseydi dediğim anlar oldu. Sanırım sıkıcılık seviyesine geçmeme şartıyla detay okumaya bayılıyorum. Kesin novella gelmeli. İstek değil ihtiyaç!
Spoilerli
Başta Marlonun ateş kanatlarına asla alışamadım, ya ben sadece okur olarak alışamadıysam yazık günah kendisi nasıl alışsın, ki zaten alışamadığı belirtilmişi ve her defasında üzülüyordum. Kötü bir şey yaa ömrünün geri kalanına ekstra bir uzuvla devam etmeye mecbur kalmak :(
Aaa ve geçen sanırım spoi yedim diye içime kurt düşüren şeffaf ayraçtaki beyaz saçlı kadının Zaina değil de Cadı olduğunu anlayınca nasıl rahatladım anlatamam. Bir de Marlonun gizlice Cadının evine girip Zainanın ruhunu şey yapan tılsımdı neydi o kağıdı alma planı yapma gibi bir zekilik belirtisi göstermelerine sevindim ve rahatladım.
Ve Nos..
Nos yaa
Doğal denge lanetler olsun sana! Are you serious? O kadar çaba, savaş, vuruş, ölüm, kalım, gel sonda böyle bir şey yaşansın.
Umarım telafi edilir bu hayali kurulan ama yaşanamayan anlar :(