“Bir zamanların ismi unutulmuş meşhur bir halk ozanı vardı. Anlattığı hikayelerin ucu bucağı yoktu ve öyle hikayelerdi ki bunlar, onu dinleyenler işittiklerinin tek bir kelimesini bile hiç unutmazdı.
Genç ozan, elinde eski lavtasıyla diyar diyar gezer, bir köyden duyduğunu öteki köye götürür, bir kasabadan dinlediğini öteki kasabaya ulaştırırdı.
Ancak bazen öyle öykülere denk gelirdi ki bunları öğrendiği gibi başka kimselere anlatmamaya yemin ederdi. Zihninde hapsolmuş bu öyküler, bazen uyumadına bile mâni olurdu. O da bu yükten kurtulmak için kendince bir yöntem geliştirdi.
Ölümlü kulaklara ulaşmaması gereken sonsuz hikayelerini ölümsüz olanlara anlattı. Ozan, yalnızca sırtını doğrultabilmek ve yükünü hafifletmek adına ölümsüzlere güvendi ama ölümsüzler, ona ihanet etti.”
Selam, çok sevdiğim bir yazarın çok sevdiğim bir kitabıyla geldim. Öncelikle kitap ayrı ayrı kısa öykülerden oluşuyor. Öykülerin hepsi eşsiz ve çok güzeldi, bazılarıysa bağlantılıydı, birinde gördüğümüz karakteri bir başkasında da görebiliyoruz ve bu benim çok hoşuma gitti. Hikayelerin bazıları içinizi ısıtıyor, bazıları da ağlatıyor, ama genel olarak hepsi kalp kırıcıydı…
Kitapta gizli ve herkesin farklı yorumlayabileceği detaylar var. Öyküler de herkeste farklı hisler uyandırıyor. Kitap sanki 2000’lerde değil de 1800’lü yıllarda yazılmış gibi. Ayrıca yazım dili de mükemmel, arada ağır betimlemeler var ama akıcı. Yine de kitabı anlamak için bence yavaş yavaş okunmalı.
Benim için 10/10’luk bir kitap, kesinlikle bir şans verin derim!
·
257 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.