Kitabın dili sadeydi, uzun betimlemeler yoktu fakat etkileyiciydi benim için çünkü kitaptaki duyguları tadabildim. Kitabı çok beğendim. Bir çırpıda bitirdim. Olay geçişleri arasında küçük doğa olaylarının betimlemelerin olması bana özelde ne yaşanırsa yaşansın, hayatın bizle veya bizsiz akıp gittiğini hatırlattı. Küçük ama güzel dokunuşlardı gerçekten. Burada kendime notumsa “ne olursa olsun bu hayat akıp gidecek ve yaşamaya devam edeceğim” oldu.
Arkadaşlık bazen yapmak istemediklerini yapmana sebep olur. Ne kadar acı olsa da bazen sınırlı seçenek arasında en iyisi budur. Umutların sınırlı olduğu bir hayatı yaşayanlar elindeki en iyi seçenekleri kullanmak zorunda kalır. George ve Lennie’nin trajik hikayesi tam da bunu anlatır. George, arkadaşı Lennie için sınırlı bir hayat sürdürür ve kendi çapında sınırsız bir hayat olarak gördüğü fakat özünde sınırlılıktan doğan bir yaşamın hayalini kurar. Bu yaşam başkalarına da umut olmuştur. Bu umut tüketilmemek üzere saklanmalı, korunmalı ve yaşanmalıdır. Lennie trajik bir olayın kurbanı olunca bu umut geride kalanların olmuştur artık. Lennie öyle ya da böyle ölecektir: ya acı çekerek ya da bir anda. Acı çekmesi arkadaşı George’un istemediği bir şeydir şüphesiz. George bir şeyi yapmak zorundadır: Curley onu bulmadan Lennie’yi öldürmek ve acı son gerçekleşir. George, Candy ve Slim hariç kimsenin yaşanan acının farkında olmaması ise insanların aslında ne kadar yalnız olduğunu hatırlattı bana. Acı tek kişilik yaşanıyor. Seçimlerimizin sonucunu tek başımıza üstleniyoruz. Hayalleri yıkılmasa da George’un, artık eskisi gibi olmayacaktır.
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.