Milas ~ Cemal Latifoğlu
.
Yazarın kalemini zaten çok sevdiğim için yine seveceğimi biliyordum ama Safir ve Milas kalbimde çok farklı bir yere dokundu. Babasının koyduğu kurallarla mükemmel bir hayata gözlerini açmıştı Safir. Resmen altın bir kafesteydi ve bu kafesteki çırpınışlarını da, mutsuzluğunu da kimse görmüyordu. O kendisi olmaya çalışan genç bir kızdı. Bir bildirim ile hayatına aldığı çocuk, sadece bilgisayar ekranını değil hayatını aydınlatmıştı. İletişimden kaçmaya çalışsa da daha çok yakalandığı ve sonrasında kandırılmış hissedeceği bir aydınlık.
Bir baloda onunla karşılaşmak beklenmedikti. Ona yalanlar söyleyen kişi hangisiydi? Milas mı gerçekti yoksa Efes mi?
Bu balo ve oradan kaçışı her şeyin başlangıcıydı da diyebilirim. Babasının onu görmeyişi, bir heykelmiş gibi şekillendirme çabası içten içe Safir’i çürütüyordu. Gerçek bir şeylere ihtiyacı olan Safir her yerden yaralanmıştı resmen.
Efes’in o gece hayatına sonra ise okuluna gelişiyle her şey değişmeye başlıyor ve bir adım ileri iki adım geri modumuz açılıyor
Safir için öyle üzüldüm ve empati yaptım ki aslında çok kırılgan görünse de kırıklarıyla güçlenen bir kızdı. En güvendikleriyle sınanması çok kalp kırıcıydı. Babası, ona nefes aldıran Efes ve arkadaşlık konusunda yaşadıkları kalbimi çok kırdı.
Bir yandan yaşadıklarının ağırlığıyla güçlenmeye çalışan yetişkin bir kadını okuyor gibi hissederken diğer yanda da tam bir gençlik kitabı okuyordum. Lisede geçen kurguların kalbimde hep özel bir yeri oluyor ve bu kitapta da o enerjiyi bolca hissettim. Her bir sayfayı işaretlememek için kendimi zor tuttuğum kalbe dokunan cümlelere sahipti. Hikayenin güzelliğini buradan anlayabilirsiniz
Okunma sırası olarak önce Safir sonra Milas’ı okursanız verimli olacaktır
“Bu tablodaki fırça izleri gibi düşün. Sen de bir tablosun ve fırça izlerin senin ruhuna dokunabilmenin bir yolu. Fırça izlerine rağmen değil, fırça izlerinle sevilmeye değersin.”
·
96 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.