Gökyüzüne ağlayan bir kızın sessiz isyanı… canım nova’m.
İlk iki kitabı ne kadar sevdiysem bu kitabı da o kadar az sevdim. Nova’ya herkes yük bindiriyor. Herkes bir şey istiyor. Ama onun ne hissettiğini kimse sormuyor. Kitapta olaylar hızlı gerçekleşmiyor. 736 sayfa gerçekten gereksiz bir şekilde uzatılmış. Yazar sürekli eski kitapları da hatırlatmak amacıyla geçmişi araya serpiştirmiş fakat sürekli okumak gerçekten anlamsızdı.
Nova… Bu kitapta herkesin omuzlarına yük bindirdiği, her kafadan bir sesin çıktığı, ama kimsenin gerçekten yanında durmadığı o genç kız. Daha çocukken sevdiği her şeyden koparılmış, gerçeği bilmeden büyütülmüş, başka bir dünyanın ortasına düşmüş biri. Arkadaşını kaybetmiş, sevilmemiş, dışlanmış, ihanete uğramış… Ve hala daha ondan “doğru kararlar” vermesi, “bir taraf seçmesi” ve “güçlü olması” bekleniyor. Bu adil değil. Özellikle Daren’in, Nova’nın krallığını seçmesini bile yargılaması sinir bozucu.
Gökyüzüne bakıp ağladığı sahnelerde, gerçekten onunla birlikte gözyaşı döküyoruz. O anlar, yazarın duyguyu en iyi verdiği yerler. Ama keşke bu duygular daha çok işlenebilseydi, keşke Nova sadece bir kahraman değil de bir insan gibi görülseydi.
Daren’in suskunluğu, Nova’ya bir şey anlatmaktan kaçınması ve sürekli her şeyi ondan gizlemesi, Nova’nın iç dünyasında yalnızlık duygusunu daha da derinleştiriyor. Tüm cevaplara ulaşmak için Nova’nın sürekli soru sormak zorunda kalması; hatta bazı sorularına bile yanıt alamaması, karakterler arasındaki bağı zayıflatıyor. Nova’nın yaşadıkları sadece fiziksel savaşlarla sınırlı değil; o içten içe parçalanıyor.:(
·
130 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.