Yakup Okumuş: "BİR EZAN İÇİN – BÖLÜM 4(Bitmeyen Bir Serüven)": BİR EZAN İÇİN – BÖLÜM 4(Bitmeyen Bir Serüven) Hayatım, ezanla yoğrulmuş bir serüvendir. Ezan okumayı öğrenmek, onu yaşamak, yaşatmak, anlatmak ve anlamaya çalışmak ruhumun merkezinde daima bir kıble gibi durur. Bu yolculuk hiçbir zaman tamamlanmaz. Bilakis her ezan, yeni bir başlangıçtır. Her araştırma, yepyeni ufuklar açar bana. Hangi ülkede hangi makamlarla ezan okunuyor? Geçmişte Türkiye’de ezanlar hangi ruhla, hangi nağmelerle, hangi seslerle yankılanıyordu? Hoparlörsüz zamanlarda, kubbelerden ve minarelerden yükselen o güçlü sesler, gönüllerde nasıl yankı buluyordu? Bu soruların peşine düşmek, bitmek bilmeyen bir merak ve heyecanla araştırmalarımı sürdürmek benim için hem bir görev hem de tarifsiz bir tutku. Ezan okumasını bilen dostlarım iyi bilir güzel bir ezanın bir "eşref saati" vardır. Öyle bir an gelir ki, o anda okunan ezan sadece duyulmaz, hissedilir. Hatta insan kendi sesine bile hayret eder. Duygusal insanlar bu noktada biraz daha derindir zira kalpten çıkan ses kalplere dokunur. Ancak yine de ezan okuyucusu çoğu zaman kendi okuyuşunu yeterli görmez. Dışarıdan gelen geri bildirimlerle ancak ne kadar etkilediğini fark edebilir. Ezan okumayı bilmek sadece bir ses yeteneği değil, bir yaşam biçimidir. Sizi hem içten hem dıştan şekillendirir. Kendinize çeki düzen verirsiniz. Çünkü artık sadece bir fert değil, Allah’ın davetine ses olan bir şahitsiniz. Bu sesin ağırlığını taşımak, yaşama biçiminizi de değiştirmeye başlar. İnsanların size gösterdiği saygı, duyulan güven ve gönüllere dokunma hissi tarifsiz bir mutluluk verir. Bu süreçte beni en çok duygulandıran anlardan biri de TRT 1'in “Sen Türkülerini Söyle” programında jüri üyeliği yapan, aynı zamanda YouTube’da ses analizleriyle tanınan kıymetli hocamız Emre Yücelen’in benim okuduğum ezan videolarım üzerine yaptığı analizlerdi. Böylesine saygın bir...

Hayatım, ezanla yoğrulmuş bir serüvendir. Ezan okumayı öğrenmek, onu yaşamak, yaşatmak, anlatmak ve anlamaya çalışmak ruhumun merkezinde daima bir kıble gibi durur. Bu yolculuk hiçbir zaman tamamlanmaz. Bilakis her ezan, yeni bir başlangıçtır. Her araştırma, yepyeni ufuklar açar bana. Hangi ülkede hangi makamlarla ezan okunuyor? Geçmişte Türkiye’de ezanlar hangi ruhla, hangi nağmelerle, hangi seslerle yankılanıyordu? Hoparlörsüz zamanlarda, kubbelerden ve minarelerden yükselen o güçlü sesler, gönüllerde nasıl yankı buluyordu? Bu soruların peşine düşmek, bitmek bilmeyen bir merak ve heyecanla araştırmalarımı sürdürmek benim için hem bir görev hem de tarifsiz bir tutku. Ezan okumasını bilen dostlarım iyi bilir güzel bir ezanın bir "eşref saati" vardır. Öyle bir an gelir ki, o anda okunan ezan sadece duyulmaz, hissedilir. Hatta insan kendi sesine bile hayret eder. Duygusal insanlar bu noktada biraz daha derindir zira kalpten çıkan ses kalplere dokunur. Ancak yine de ezan okuyucusu çoğu zaman kendi okuyuşunu yeterli görmez. Dışarıdan gelen geri bildirimlerle ancak ne kadar etkilediğini fark edebilir. Ezan okumayı bilmek sadece bir ses yeteneği değil, bir yaşam biçimidir. Sizi hem içten hem dıştan şekillendirir. Kendinize çeki düzen verirsiniz. Çünkü artık sadece bir fert değil, Allah’ın davetine ses olan bir şahitsiniz. Bu sesin ağırlığını taşımak, yaşama biçiminizi de değiştirmeye başlar. İnsanların size gösterdiği saygı, duyulan güven ve gönüllere dokunma hissi tarifsiz bir mutluluk verir. Bu süreçte beni en çok duygulandıran anlardan biri de TRT 1'in “Sen Türkülerini Söyle” programında jüri üyeliği yapan, aynı zamanda YouTube’da ses analizleriyle tanınan kıymetli hocamız Emre Yücelen’in benim okuduğum ezan videolarım üzerine yaptığı analizlerdi. Böylesine saygın bir müzik insanının yorumlarında yer almak benim için büyük bir onurdu. Çünkü bu sadece bir analiz değil, bir takdir ve fark edilişti. Allah’ın verdiği sesi, O’nun evlerine davet için kullanmak ve bu uğurda bilinmek… İşte bu, dünyadaki hiçbir şöhrete değişilmeyecek kadar kıymetlidir. Ancak bu yolda dikkatli olmak gerekir. Zira insanların size olan teveccühü, söylediği güzel sözler nefsinizi kabartabilir. Bu, ezan okuyucusunun en büyük imtihanlarından biridir. Şöhretle gelen gurur tuzağına düşmemek gerekir. Çünkü bu ses bize ait değildir, bir emanettir. Biz sadece o daveti ileten bir elçiyiz. Bilal-i Habeşî’nin yolunda yürüyenler olarak, bu şerefi taşırken tevazuyu elden bırakmamalıyız. Ben inanıyorum ki ezan okuyabilen insan Allah katında ayrıcalıklı bir kuldur. Bu şeref herkese nasip olmaz. Herkes ezan okuyamaz; çünkü bu sadece sesle değil yürekle okunur. Bir Müslüman olarak ezanı okuyabilmek, İslam’ın en belirgin sembollerinden birini temsil etmektir. Bu da insanı daha dikkatli, daha vakarlı, daha sabırlı kılar. Bazen vakit namazını eda etmek için gittiğim camide, beni tanıyan hoca efendi ezanı okumamı ister. Bu, bana gösterilen bir hürmettir. Ezanı okur, ardından cemaate katılırım. Namaz çıkışı cemaatin takdir dolu sözleriyle karşılaşırım. Bu, insanın iç dünyasında tarifsiz bir huzur ve mutluluk doğurur. Hele bir de merkezi sistemle ezan okunuyorsa, başka camilerde de sesiniz yankılanır. Tanıyanlar mesaj atar, dua eder, tebrik eder. Bir kişinin duasında olmak bile dünyalara bedeldir. Elbette bu yol sadece güllerle bezeli değildir. Eleştiriler de olur. Beğenmeyenler farklı düşünenler, belki de kıskananlar olabilir. Ancak tüm bunlar, niyetiniz temizse sizi yıkmaz, aksine kamçılar. Ben bu eleştirileri de teşvik olarak görüyorum. Sabırla, anlayışla karşılamak gerekir. Çünkü bu görev sadece sesle değil, ahlakla da taşınır. Bilal-i Habeşî’nin varisleri olmak bunu gerektirir. İyi örnek olmak, kırıcı olmamak, saygıdan ve sabırdan ödün vermemek bizim şiarımız olmalıdır. Bu duyguları bana yaşatan Rabbime sonsuz hamdü senalar olsun. O, beni bu yolda yürüyenlerden eyledi. Ezanı hakkıyla okumayı, davetini en güzel şekilde icra edebilmeyi hem bana hem de bu yola gönül veren herkese nasip eylesin. Amin.

1000Kitap

411 Gösterim

Yorumlar

Lütfen giriş yapınız.

Gönderi

Yakup Okumuş