Simone Weil'i başka bir yazarın kitabında tesadüfen denk gelip merak edip bakmakla keşfettim. Allah aşkı üzerine düzensiz düşünceler kitabında inancı sadece duygusal bir mesele olarak değil, yaşanmışlıklarla şekillenen bir süreç olarak ele almış olması beni okumaya yönelti diyebilirim.
Dili güzeldi ama kolay bir okuma sunduğunu söyleyemem. Bazı bölümleri anlamakta zorlandım, yoğunluğu beni yavaşlattı. Fakat bu yoğunluk bazı cümlelerin içimde uzun süre kalmasını da sağladı. Kitabın etkileyici kısmı sanırım tek cümleye genel fikri sığdırabilmiş olması.
Weil'in düşünceleri, bana Tanri'ya teslimiyet fikrini ve teslim olunmasa bile insanın bir şekilde Tanrı'ya döndürülme halini düşündürdü. Özellikle acının bir araç, bir işaret gibi ele alınması zihnimde belli süre yer etti.
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.