Suyun mavisine karışana kadar yürüsem albayım.
Ama bu kez kaçmak için değil,
kendime varmak için.
ayakkabımın ucuyla ezdiğim her çakıl,
yıllardır ertelediğim sorulara cevap olurdu belki.
her adımda bir parçamı geri alırdım hayattan;
biri çocukluğum olurdu, biri unuttuğum sesim.
yürürüm,
çünkü susmak yetmedi,
yazmak fazla geldi bana.
bir şey yapmalıydım,
yani harekete geçmeliydim,
çünkü bazı düşünceler sadece yürürken susar.
suyun mavisine karışmak,
yok oluş değil artık —
varoluş biçimi artık
gölgesiz kalmayı göze alarak yürümek…
çünkü güneşin peşinde değilim bu defa,
serinliğe ihtiyacım var.
biraz rüzgâr,
biraz deniz kokusu,
bir de kendime benzeyen bir sessizlik.
ve biliyorum albayım,
bu yürüyüş bitmeyecek,
çünkü bazı yollar menzile değil,
insana çıkar.
·
92 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.