1 Yorum
Belki de acı çektiğimiz şey, başkalarının acılarını görememek değil, kendi acımızı başkalarının görmediğinden emin oluşumuzdur. İnsan, çoğu zaman empati eksikliğinden değil, görünmeme korkusundan kırılır. Çünkü gerçek yalnızlık, kimsenin acını anlamaması değil; kimsenin onun var olduğuna bile inanmamasıdır.
Ve bu yüzden, bazen insan çığlık atmaz; çünkü kimse duymayacak diye değil, duyulsa bile bakılmayacak diye. Yaralarımız ilgi değil, tanıklık ister. Ama dünya kördür: herkes bir şey hissetmek ister, kimse görmek istemez.
Merhabalar, yorumunuz için teşekkür ederim. Size katıldığım noktalar var: Yaşantımız tanıklığa muhtaç. Duygularımız görülmeye, anlaşılmaya muhtaç. Kendi iç sesimizi dış dünyadan daha çok duyduğumuz zamanlarda dünyaya bir kırgınlık besleyebiliyoruz.
Bazen de insan içsel dünyası ile meşguliyetinden diğer insanların duygu ve düşüncelerine karşı kör, sağır olabiliyor..
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.