“Dört Anlaşma”yı okuduğumda bir şeyler değişmeye başlamıştı bende. Ufak ufak sorguluyordum her şeyi. Ama “Beşinci Anlaşma” geldi, sanki yanımda oturdu, gözümün içine baktı ve şöyle dedi: “Hadi şimdi daha derine.”
Don Miguel Ruiz yine sade yazmış ama öyle yerinden vuruyor ki insanı, durup durup düşünüyorsun. Bu defa oğlu Don Jose Ruiz de var kitapta, o da ayrı bir sıcaklık katmış. Sanki baba-oğul karşılıklı oturup hayatı anlatıyorlar bize, biz de sessizce dinliyoruz.
Kitabın içinden bir cümle var ki beni durdurdu: “Her duyduğuna şüpheyle yaklaş. Ama en çok kendi anlattığın hikâyelere.” Bunu okuduğumda içim buz gibi oldu. Çünkü bazen kendime anlattığım şeylerin ne kadar sahte, korkularla, geçmişle, başkalarının sesiyle dolu olduğunu fark ettim. Gerçek sandığım pek çok şey aslında sadece bir anlatıymış.
Toltek bilgeliği ilk başta biraz uzak duruyor insana, mistik gibi… ama içine girdikçe anlıyorsun: Bu aslında en yalın gerçeklik. Kendinle dürüst olmak, farkında kalmak ve özgürleşmek. Bu kadar.
Zihnimin içinde susmayan bir ses var hep. Belki sende de vardır. Bu kitap o sesi susturmayı değil ama dinlemeyi öğretiyor. Yargılamadan, sadece fark ederek. Bence tam da bu yüzden çok kıymetli.
·
77 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.