Algernon'a Çiçekler
Daniel Keyes’in Algernon’a Çiçekler adlı romanı, yalnızca zihinsel gelişim ve etik meseleleri tartışmaya açmaz; aynı zamanda sevgi, kabul ve insanlık onuru gibi incelikli konuların da altını oyup yeniden kurar. Romanın merkezindeki Charlie Gordon, bir zihin deneyinden fazlasıdır. O, toplumun belirlediği "normal" kalıplar içinde var olamayan bireylerin temsilcisidir. Ve belki de her şeyden önce, sevilmeyi hak eden bir insandır.
Charlie’nin hayatında sevgi, çoğunlukla koşullarla gelir. Ailesi, özellikle annesi, onun yeterince "zeki" olmadığını düşündüğünde sevgisini esirger. Onun varlığı, bir utanç kaynağına dönüşür. Bu, biz okuyucular için can yakıcıdır çünkü anlarız ki sevgisizlik yalnızca eksiklik değil, bazen bir tür duygusal şiddettir. Burada sorulması gereken temel soru şudur: İnsan sadece “istenilen” biçimlere büründüğünde mi sevilir?
Zamanla Charlie’nin zekâsı artar. Artık konuşmaları anlaşılır, analizleri derindir, entelektüel bir çevresi olur. Ama sevgisizlik hâlâ peşini bırakmaz. Çünkü zekâ artmış, fakat geçmişin yaraları silinmemiştir. İnsan, çocukken almadığı sevgiyi sonradan elde ettiğinde bile doyuma ulaşamaz bazen. Charlie'nin gelişimi, zekânın yalnızca bir "değişken" olduğunu, sevginin ise esas "sabit" olması gerektiğini gösterir.
Romanda sevgiyle iç içe geçen bir başka kavram da kabulleniştir. Kabullenmek, karşımızdakini değiştirmeye çalışmadan varlığıyla sevebilmektir. Oysa toplum genellikle "yetersiz" gördüğünü yok sayar. Charlie’nin annesi, onu kabullenemeyip reddettiğinde, aslında kendi içindeki utançtan kaçmaktadır. Bu, sevgisizliğin ardındaki korkunun ve baskının bir yansımasıdır.
·
53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.