Muallim Naci, nam-ı diğer Ömer, sekiz yaşına kadarki çocukluk hatıralarını pek sevimlice, neredeyse o yaşından anlatıyor. Babası, abisi, annesi, kedisi Fındık, Hoca Efendi, mahalledeki komşular... Bir çocuğun çevresindeki herkes var bu anlatıda.
Sokakta karşılaştığı köpeğin saldırması üzerine yaşadığı korku, eve alınan oğlakla bahçede geçirdiği keyifli vakitler, oynarken düşüp yaralanması, babasıyla ders çalıştığı saatler, mektepte falakaya yatıran Hoca Efendi'den ve karanlıktan korkusu, bilmediği bir yerde kaybolduğunda duyduğu çaresizlik... Muallim Naci, hepimizin çocukluğundan tanıdığı bu duyguları öyle canlı anlatıyor ki tek başımıza gidemeyeceğimiz bir mazinin içine bizi bırakıveriyor; üstelik eski İstanbul da semtleri ve yaşayışıyla yanımızda olarak.
Bu hatıraları niçin yazdığımı sorsalar belki de hiçbir cevap vermeye lüzum görmem. Arzu ettim, yazdım. Diyelim ki bu da bir nevi çocukluktur.
"Dünyada kimseye muhtaç olma- mak kadar mutluluk olamayacağına inandığından işleriyle meşgul olmayı pek sever."
"O küçük ev, büyük bir mutluluk yuvası halindedir."
"En çok mahmur gözleri hayalimde bir hayattır."
"Bana yazık değil mi babacığım" deyince yüreğim yandı. Az kaldı çocuk gibi ağlamaya başlayacaktım."
"Kitapsız vakit geçirmek istemezdim."
"Dünyaya geleli öyle bir yürek acısı hissetmedim."
·
66 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.