Geldi Veda Vakti
Her veda zordur ama bu sefer biraz daha zor oldu. Çok sevdiğim ve 1 buçuk yıldır ağır tempoda ara ara okuduğum seriyi bitirmiş bukunmaktayım.
Yazar Frank Herbert Dune 7 ve 8 de çıkartmak için kolları sıvamış fakat ömrü yetmemiş. Aslında bu kitaba son kitap diyemeyiz bu yüzden, çünkü oğlu Brian Herbert ve Kevin J. Anderson Herbert'ın bu notlarını bir araya getirip iki kitap halinde yayınlamışlar.
Dune Rahibeler Meclisi felsefe dozu yüksek bir kitap olmasına karşın ilk kitap dışındaki diğer üç kitaba nazaran aksiyon dozu daha az bir kitap. Karakterler serinin diğer kitaplarına nazaran daha az. Bu okumayı biraz daha kolaylaştırıyor diyebilirim.
Bu kitap özellikle seride ilgimi çeken Rahibeler Meclisi'ni ve bir başka güçlü kadınlar topluluğu olarak son kitapta ortaya çıkan Saygın Analar'ı konu almaktadır. Sonu çoğunlukla ölümle biten bu kadınlar arasındaki rekabet fazlasıyla göze çarpmakta. Duncan Idaho ise serinin sonuna kadar defalarca ölüp tekrar karşımıza çıkan tek karakterdir.
Kitabın sonu için sönük bir son diyebilirim. Bu kitap Dune evreninde en sevmediğim kitap oldu. Yazarın kafasında seriyi devam ettirme planı var diye okumuştum. Benim için tatmin edici bir son olmadı. İlk 4 kitaptan sonra olaylar sönükleşti. Hem de ilk kitaptan itibaren. Fakat Dune en sevdiğim kitaplar arasında. Kum solucanları, ölmek bilmeyen Duncan, Bene Gesseritler, Paul, Ganimet, Alia, II. Leto… Nasıl unutabilirim ki..
Bana biraz ağır geldi diyebilirim aslında ağır bir kitap değil fakat diğer Dune kitaplarına nazaran daha felsefik olduğu için ‘ne oluyor ya’ demedim değil. Seriyi ilk kitaptan itibaren okuyanlar bilir ne demek istediğimi. Bu seri size hayatı, sistemi, aristokrasiyi, demokrasiyi, sorgulatır arkadaşlar. Hatta bir kere onu savunup sonra o savunduğu şeyi yerle bir eder ve yeni kurallar yeni düşünceler kurmaya başlar. Bence herkesin okuması gereken bir seri. Hepinize tavsiye ediyorum.
Seni özleyeceğim Dune.
··
1 +1'leme
·786 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.