Jean Louis Fournier'nin kendi yaşamıyla alakalı bir kitabı.
Fournier hiç okumadan önce önyargılı yaklaştığım bir yazardı. Hem teknik olarak yazma tarzı -tek sayfalık bölümler- hem de içerik olarak yazım tarzı -kara mizah(?)- bana uymayacak sanıyordum. Şu an birkaç kitabını okumuş olarak gönül rahatlığıyla yanılmış olduğumu söyleyebilirim. Okuduğum tüm kitaplarını severek okudum.
Asla kimseyi öldürmedi benim babam ve dul kitaplarında olduğu gibi bu kitabında da kendi yaşamına kendine has tarzıyla yaklaşıyor yazar. Bu sefer konumuz yazarın iki engelli çocuğu.
Çok hassas konular bunlar ve ben yakın çevresinde engelli birey bulunmayan biri olarak içeriğe dair çok yorum yapma haddi görmüyorum kendimde. Sadece Fournier'nin samimi dili ve çarpıcı anlatımı çok etkileyiciydi bunu söyleyebilirim.
Sizi düşünmeye sevk ediyor yazar her zaman olduğu gibi. 100 sayfalık bir kitap, bir kahve eşliğinde okuyup bitirdikten sonra, kitabın kapağını kapatıp şöyle bir içinize dönün diyor sanki. Ben olsaydım ne yapardım? İki engelli çocuk. Hayatları çok zor. Onlara zor değil tabii, farkında değiller çünkü, anne babaya çok zor. Bu zorlukla nasıl baş ettiğini anlatıyor işte Fournier bu kitapta, ama öyle ben bir kahramanım bakış açısıyla değil de tüm yanlışlarıyla ve doğrularıyla anlatıyor.
Çok dağınık yazdım ama derli toplu olmak mümkün değil benim için böyle bir kitapta. Yine tavsiye edeceğim bir yazar ve bir kitap.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.