SPOİLER
“Bir İdam Mahkumunun Son Günü” olarak adlandırılan kısa roman, hacimce küçük ama etkisi bakımından sarsıcı bir eser. Victor Hugo, hikâyeye ulaşmadan önce bize bu romanın neden yazdığını ve dönemin tarihsel arka planını aktararak, eserin sadece edebi değil, toplumsal bir amaç olduğunu gösteriyor.
Romanın kahramanı isimsiz. Hiçbir zaman kim olduğunu öğrenemiyoruz. Ama belki de bu, en detaylı şekilde anlatılır. Çünkü bence “O”, her birimizi temsil ediyor .
Peki neden böyle düşünüyorum?..
Çünkü bu hikaye yalnızca bir mahkumun sonunu anlatmıyor; insanın varoluşsal korkularını , adalet sisteminin karşısındaki çaresizliğini , toplumun duyarlılığını ve ölümün insanın üzerinde kaçınılmaz olarak ortaya çıktığını ortaya koyar. Kahraman isimsizdir, çünkü bu idam , her yerde, herhangi birimizin başına da gelebilir. Bir kimlik vermemesi, okuyucunun onunla özdeşleşmesini sağlar. Mahkûmun korkuları, umutları, üzüntüleri, insanın evrensel değerleridir.
Victor Hugo, özellikle Fransa'da giyotinle tutulanların sıradanlaştırılmasına karşı çıkar. Roman boyunca bunu adım adım izleriz: Mahkûm artık ne mahkûmdur ne de bir suçlu; o sadece “ölmeyi bekleyen bir insan”dır. Saatler ilerledikçe yaşadığı korku ve umutsuzluk, okuyucunun içine işler.
Ayrıca Hugo, idamı yalnızca bireysel bir yıkım olarak sunmaz. Toplumun bu yıkıma nasıl göz yumduğunu, hatta onu nasıl “seyrettiğini” de gösterir. Roman boyunca seyirciler, meraklı kalabalık, gazeteciler gibi figürlerle bu rahatsız edici gerçek sürekli yüzümüze vurulur.
Son sayfalara geldiğimizde artık biz de o mahkûmla birlikte nefes alıp verir, son sabaha uyanır ve mahkûm çıkarıldığında, onun gibi içimiz sıkışır. Victor Hugo, hiçbir zaman açık "idam kaldırılmalıdır" demez, çünkü bu romanın her bölümü zaten başlı başına bir çığlıktır.
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.