Kitabın dokusu oldukça yoğun. Öyle ki zaman zaman bir çocuk romanı okuduğunuzu unutuyorsunuz.
Gece gelen sesler, konuşan bitkiler, perili sokaklar…
Duggan, karanlıkla kurduğu bu ilişkiyi kan ya da korkuyla değil, sezgiyle örüyor.
Roald Dahl’ın dikenli mizahını, Neil Gaiman’ın düşsel gerilimini anımsatıyor ama tamamen kendi özgün yolundan gidiyor. Mükemmel Diye Bir Yer