Eğitim dediğimiz şey sadece okul sıralarında, beyaz tahtalar önünde mi olur sanıyoruz hâlâ?
Artık her yerde bir diplomalı var.Ama etrafa bir bakıyoruz: saygı yok, sabır yok, empati yok. Peki nereye gitti bu kadar "eğitim"?
Zaten gerçek eğitim okulda değil, evde başlar.
Ve ne acıdır ki bugün asıl cehaleti, en çok "okumuş" ama öğrenmemiş ebeveynler yayıyor…
Aman ben çok yoruldum diye eline telefon tutuşturulan bir çocuktan, ileride kitap okumasını, terbiyeli olmasını, dikkatli sağlıklı bir birey olmasını nasıl bekliyoruz?
Kusura bakmayalım ama ekranı bakıcı bellemiş bir toplumun en büyük cehaleti bu tarz düşünceye sahip insanlar.
Diploma önemli mi? Elbette. Bir kapı açar belki, bir masada yer kazandırır. Ama yeterli mi? Asla değil. Çünkü nice diplomalı var, ne konuştuğu belli ne dinlediği… Ne haddini bilir, ne kendini…
Aslında mesele diplomalı olmak da değil.
Mesele, kendini her anlamda eğitebilmek.
Mesele, önce evde iyi anne baba olmayı öğrenmek.
Gerisi zaten gelir… ya da gelmese de olur mu?