Yolda okudum; yol bitti, biraz da yürürken okudum; evime vardım, kedilerimden dolayı hemen elime alamam diye kapının önünde durup okudum. Sürükleyici ki hem de nasıl yani. :) Yazar öyle ustaca detaylandırmış ki karakterin yaşadığı duyguların bedenine bıraktığı etkilerden hava durumuna kadar sanki okumadım da izledim. Her şey gözümün önünde oldu gibi. Bu seriyle tanışmış, bu kitabı okumuş herkes gibi kendimi çok şanslı hissediyorum. Yine yeni kitabı bekliyorum. Bu arada kitabı Ahmet Ümit’in sesinden okuyorum ve Başkomser Nevzat’ı Ahmet Ümit gibi canlandırıyorum. Acaba herkes mi böyle? :)