Saffron A. Kent - The Unrequited
Layla’nın hikâyesi, reddedilmelerin, yalnızlığın ve yaralı bir çocukluğun üstüne kurulmuş. Hayatında en sevdiği insanlardan sürekli istenmediğini hisseden birinin, kendi karanlık tarafına çekilen Thomas’a tutulması belki de kaçınılmazdı. Thomas’a duyduğu his, bir nevi yalnızlığının şekil bulmuş haliydi; aşk mıydı, saplantı mı, acıyla yoğrulmuş bir bağ mı… Belki de hepsi. Ama kesinlikle sağlıklı olduğunu düşünmüyorum.
Thomas’ı anlamak daha zor. Evet, o da kendi acısından beslenen ve başkalarının acılarını sömüren bir adam. Şairliğinin getirdiği o trajik duygusallıkla acıyı kutsuyor ama gerçek sevgiyi hissedebilecek biri mi, emin değilim. Özellikle oğlundan bahsederken, daha çok bir “sahip olma” isteğiyle hareket ediyor. Sanki Thomas kimseyi layıkıyla sevemiyor.
Layla’nın dönüşümü, çok daha derin ve güçlü olabilirdi. Evet, sonunda biraz yol aldı ama gerçekten büyüseydi, Thomas’a geri dönmezdi. Bence asıl büyümek, acıya geri dönmemekti. Ama Layla’nın da güçlü olamayışı onun kırılganlığının bir parçasıydı. Layla; Thomas’ta kendi zehrini gördüğünü sanıyor ama aslında onun zehrine bulanıyordu.
Layla; kitapta terapiler alıyor ama bu terapileri pek ciddiye almıyor; ciddiyetle devam etseydi, içindeki o karanlıkla başa çıkmak için daha sağlıklı yollar bulabilirdi. Ama terapiyi de Thomas gibi “oyun” gibi gördü.
Beni en çok rahatsız eden şey, onun ısrarı, kendi kendine zarar verişi, kendi değerini hiçe sayışı oldu. Ama bir yandan da diyorum ki, herkesin güçlü olması mümkün değil. Onun kırılganlığı karakterini oluşturan şeydi.
Saffron A. Kent okumayı seviyorum.
Onun kadın karakterleri; aşkı saplantı hâline getiren, tutkularına teslim olmuş, bu yüzden zaman zaman zayıf görünen kadınlar…
Bu bağımlı, kaybolmuş kadınları hem seviyorum, hem de onlara üzülüyorum. Çünkü aşkı tüm rezillikleriyle birlikte yaşıyorlar.
Bu kitabın sonunu o kadar değiştirmek istedim ki…
Mutlu son olmasına sevinemedim. Çünkü biliyorum ki böyle bir mutluluk uzun sürmez.
·
91 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.