Her sayfa, sanki bir vedanın eşiğinde bekleyen duygularla dolu. Sessiz ama derin, kırgın ama umutlu, özlemle yazılmış bir tür içsel yürüyüş gibi.
Telli’nin dizelerinde en çok hissettiğim şey, gitmelerin bile bir kalış biçimi olduğuydu. Sevdanın, isyanın, acının ve direnişin sözcüklere bürünmüş hali… Ne tam bir karanlık var ne de tam bir aydınlık; ama ikisinin arasında kıvranan bir insan sesi var. Belki biziz o ses. Belki de bir gün dönecek olan bir sevdanın hayali…
·
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.