Açlık Şehitleri!1000Kitap
Savaş ve açlar
Kitap öneri yazısı değildir! Kendi dünyamda anımsamaya çalışacağım cümleler ve biraz da çocuklarıma bırakacağım düşünceler içerir.
(Spoiler içerir!)
İnsan gibi yaşamak için Trabzon Ahanda'dan taşı toprağı altın İstanbul'a göç eden Temel ve ailesi, dikiş tutturamayınca memlekete dönmeye karar verir. İnsan gibi yaşamak şöyle dursun amaç artık hayatta kalmak olur ama bir yandan da memleket işgal tehdidi altındadır. Genci yaşlısı asker alınmında. Yemen çöllerinde 7 yıl savaşıp şansın yaveriyle sağ kalabilmiş Temel, 9 çocuğu ve karısını ardında bırakarak tekrar vatan savunmasına katılır. Peşinden 15 yaşındaki oğlu Ali de. Biri Sarıkamışta donarak, diğeri cephede kurşun ile şehitliğe ulaşır. Buraya kadar bir kahramanlık hikayesi okuyacağını düşünüyor insan. Oysa şehitlerin ardı sıra bıraktıkları ailelerin hayatta kalmak için, karın doyurarak Azrail'e kafa tutmaya çalışan ailelerin hikayesini okuyoruz. Özellikle çocuklarının can ateşini sönmekten kurtarmaya çalışan bir anne, Şakire ve 9 çocuğun hikayesi. Savaş sırasında cephe gerisindeki halkın, açlık şehitlerinin öyküsü.
Açlığın bir ev dolusu acısında, kara yazgılı başını hangi kara taşlara çalarsa çalsın Şakire, sırayı ve saygıyı unutarak gelen ölüm karşında, birçok çocuğunun can ateşinin sönmesine engel olamaz. Bir lokma için nelere ümit bağlamamıştır ki köpek bokuna bağlanmasın. Okurken insanın tokluğuna, yemek seçmesine, aşın tuzu, yağı,salçası az olmuş yakınmalarına bir şamar indirecek kadar ince ince ve dolu dolu işlenmiş konu. Yöresel ağzın atmosferinde, elinden bırakamadan okurken yutkuna yutkuna gerçekliği iliklerine kadar hissediyor insan.
Ayrıca avcılığın -lakin mecburi hayvan avının- merhametini, halk arası hurafeleri ve buna nasıl bel bağlandığını, açlıkla savaşırken tek amacın bir lokma olduğu dilenciliğin felsefesini okuyoruz. Okurken açlığın felsefesine gizliden bildiğimiz ama hakkında belkide hiç düşünmeyi akıl edeceğimiz savaş açlarının halinde başka bir gerçeği daha görüyoruz. Açlık Şehitleri!
İşin özü okunmalı, okutmalı. Genci yaşlısına. Bu millet, bu topraklar için cephede ödediği bedenlerin yanında cephe arkasında daha başka ne bedeller ödedi. Okunmalı, anmalı, minnet duymalı.
"Biz zorluklarla buluşmasını öğrenmişiz. İnsanı adam eden zorluklardır. Bu zorluklar bize başkalarına, kendimizden daha aşağılara acımasını da öğretiyi." S.20
"İnsanoğlu doğduğu günden beri iki nesneye kulluk etmek zorundaydı: Allah'a ve hükümete. Bir insan bu ikisiyle oldum olası başa çıkamamıştı." S.25
" Çalışan insanın ha bu yoksulluğunu aklım almayi. İsteyrum ki ha bu çalışmayla önümüze cennet yemişleri, cennet yemekleri, cennet urubalari tokulsun. Ama nerde? Bana öyle geliy ki gücüne gitmesin ama bu iş Allah'ın elinde değil. O da bir şeylere boyun eğeyi, istemeyerek katlanayı." S.58
"Şehirlerin kanunları, hâlâ bizi korumayi. Onlar, ancak kendilerini korumak için kanun yapayılar. Bizum kanunumuz da tüfeğin namlusindan bakayi." S.95
"Siz de bundan böyle elinuzden gelirse çalun. Yine açluktan elmekten iyidur. Çalun da karnunuzi doyurun . Yoksa el açup dilensenuz hiç kimse avucunuza bir kuruş komaz. Çalun, Allah, bunun için günah yazmaz. Günah, erkeklerumuzi eldurup bizleri böyle aç yoksul koyanlarundur. Eğer çalmazsanuz eleceksunuz. Ben, sizleri ne zorlukla bu boya geturdum. Sizin bu körpe çağınuzda kara yere girmenuz günahtır, uşaklarım. Çalun da elumden kurtulmaya bakun." S.204
"Kahramanluk salt siperlere sinip düşmana kurşun atmak değildir. Şu bizum halımızda açlukla pençeleşerek oni yenmeye çalışmak ta kahramanluktur." S.227
"Musa, çocuğum, herkes iki şeyden ölüyor: Cephede kurşunla ölüyorlar, burada da açlıktan. Cephede ölenler nasıl şehitse burada açlıktan ölenler de şehittir bence." S.264
"Şimdi, insanların nasıl birer kendini beğenmiş hayvan olduklarını anladığımdan beri daha yürekli, daha rahatım, insan yığınları arasından geçerken bir ormanın pelitleri, gürgenleri arasından geçiyormuşum gibi duyuyorum kendimi." S.333
·
48 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.