Bu kitabı okurken, “Ölümün kaçınılmazlığı” klişe bir cümle gibi değil, boğazına düğümlenen bir gerçek gibi geliyor. Tolstoy, Ivan İlyiç’in hikâyesinde bize şunu tokat gibi çarpıyor: “Yaşadığın hayat gerçekten senin mi, yoksa başkalarının senden beklediği hayat mı?”
Başlarda sıradan, kurallara uyan, toplumun onayladığı bir hayat süren Ivan, hastalığıyla birlikte tüm bu düzenin ne kadar sahte olduğunu fark ediyor. Ölüm yaklaştıkça, sevgi sandığı şeylerin alışkanlık; başarı sandığı şeylerin ise boş bir gösterişten ibaret olduğunu görüyor.
Okurken, kendi hayatımı düşündüm: Günlük koşturmalar, küçük hesaplar, ‘herkes gibi’ yaşama çabası… Peki ya gerçekten benim olan ne?
Tolstoy’un dili ağır değil ama verdiği his çok yoğun. Özellikle son sayfalarda, o “korkudan kabullenmeye” geçiş anı… beni uzun süre düşündürdü.
Bu kitap kısa ama etkisi uzun. Ölümü anlamak için değil, hayatı gerçekten yaşamak için okunması gerekenlerden.
·
103 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.