“Kendimi geliştirmeliyim” baskısını her gün içime içime işletiyordum. Daha çok kitap okuyunca daha çok bilge sahibi olacağını düşünen cahilin tekiydim. Tam döneminde benim kitaplara olan hevesimde elimden tutan küçük yoldaşım bu kitap oldu... Artık kitapları keyif ala ala yavaşça okuyorum. Bitirmem gereken bir görev değil, istediğimde kafamı dinleyebileceğim ufak ve zevkli bir dünya bakış açısıyla adım adım ilerliyorum.
Bu kitabın yeri bende apayrı şimdi sizlerle bunun nedenini biraz daha açacağım. Bu sene (2025) yılında ablam sınava girdi oralarda bir camii içinde ablamın sınavdan çıkmasını beklerken bu kitabı okumaya başlamıştım. Yanıma bir abla geldi onun da kızı sınavda kendini denemek istemiş. Ablanın yüzü, duruşu oldukça samimiydi ağzından çıkan her bir kelime samimi oluşuyla bütünlük sağlıyordu. Biraz namaz kıldı dualar etti tam olarak nasıl konuşmaya başladık hatırlamıyorum... Kitabın 30 küsür sayfalarındayken kendimi onunla konuşurken buldum. Ben 17 yaşındayım o 40larında ama öyle çocuk ruhluydu ki erken olgunlaşmanın bendeki yerini daha iyi anladım. Tüm hayatımın en önemli ve en acı kısımlarını onunla paylaştım aynı şekilde o da benimle paylaştı. Aramızdaki yaş farkını önemsiz görmeden benimle dertleşti hatta benden tavsiye istedi. Ancak “Sanki benimle 20 yaşında genç bir kız konuşuyormuş gibi hissediyorum.” demesini asla unutmayacağım... Eve de bizi o bırakmıştı o tatlı ablanın haberi yok ama kendi ayaklarının üzerinde durması, ehliyetini almış olmasına kadar bende imrendiğim bir idol yerini aldı.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.