Üç gün…
Işık yok, zamanın hiçbir işareti yok.
Ne geçmişin anlamı kalıyor, ne de geleceğin.
Sadece sen ve içindeki sakladıkların.
Orada, bırakmayı öğreniyorsun;
hayalini, maskeni, “daha iyi” olmak için bitmeyen çabanı.
Ve yavaş yavaş anlıyorsun ki, varmak aslında varmamaktadır…
En büyük yolculuk, hep olduğun yere dönmektir;
daha yumuşak, daha savunmasız ve daha insan bir kalple.
Psikolojide buna varoluşsal yüzleşme denir.
Hayatın koşuşturması içinde kaçtığımız tüm duygular, susturduğumuz tüm düşünceler, sessizlikte bir bir ortaya çıkar. Karanlık ve yalnızlık, aslında kendimizden kaçacak yer bırakmaz. Bu yüzden çoğu insan böyle anlardan korkar — çünkü kendini çıplak bir şekilde görmeye cesaret etmek zordur.
Ama işte o an, değişimin başladığı andır. Kendinle baş başa kaldığında, sahte kimlikler yavaşça dökülür. Gerçek “sen” ortaya çıkar; kusurlarıyla, yaralarıyla, ama aynı zamanda güzelliği ve otantikliğiyle. Ve bazen en büyük büyüme, hiçbir şey “yapmadığında” olur — sadece olduğunda.
Belki de aradığımız yer, hep içimizdeydi.
Ve yolculuk dediğimiz şey, sadece oraya dönmeyi öğrenmekten ibaretti.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.