Alper Turgay: "Ben ağzımın tadını kaybetmedim, ya siz?": Ben ağzımın tadını kaybetmedim, ya siz? Eve yaklaşan arkadaşın adımlarını tanırdım. Ne hoş gelirdi o yaklaşan adımların sesi, sonra birdenbire görülen sevimli yüz. Kimi sefer kolkola girerek ve sevdiğim bir türküyü bir ağızdan söyleyerek gelirlerdi. Kapıya koşardım, açardım: “Merhaba!” Can. Onlar bana ya da ben onlara gidince içimi dökerdim. İnsanın arkadaşa karşı dili ne güzel çözülür. Fikirler göz kırpmaları gibi kendiliklerinden geligeliverirler, öyle ki, insanın kendisi bile fikirlerin kalabalık halinde gelişine şaşar. İnsanın düşünüşüne bir çevikliktir gelir, bellek dipdiri kesilir. İşte o an, dünya değişmiş gibi olur. Artık yeryüzünde karanlık geceler kalmaz. Trajediler, can sıkıntıları panik verip kaçarlar. O arkadaşların çoğu öldü. Kimi zaman “Artık sıkılıyoruz burada, sen de gelsene” dediklerini duyar gibi olurum. Diri olanların burada adlarını vermeyeceğim. Çünkü bir mevsimde bir ağaçtan bir kiraz tadarsınız, tadı damağınızda kalır. Ertesi mevsim ağaca yine uğrarsınız. Bir mevsim önce tadına doyamadığınız kiraz, onu kopardığınız dalda yoktur. Ya ağaç, ya siz ya da ikiniz de değişmişsinizdir. Ben ağzımın tadını kaybetmedim. Belki onlar kaybetmişlerdir. Rahatsız etmek istemem.

Eve yaklaşan arkadaşın adımlarını tanırdım. Ne hoş gelirdi o yaklaşan adımların sesi, sonra birdenbire görülen sevimli yüz. Kimi sefer kolkola girerek ve sevdiğim bir türküyü bir ağızdan söyleyerek gelirlerdi. Kapıya koşardım, açardım: “Merhaba!” Can. Onlar bana ya da ben onlara gidince içimi dökerdim. İnsanın arkadaşa karşı dili ne güzel çözülür. Fikirler göz kırpmaları gibi kendiliklerinden geligeliverirler, öyle ki, insanın kendisi bile fikirlerin kalabalık halinde gelişine şaşar. İnsanın düşünüşüne bir çevikliktir gelir, bellek dipdiri kesilir. İşte o an, dünya değişmiş gibi olur. Artık yeryüzünde karanlık geceler kalmaz. Trajediler, can sıkıntıları panik verip kaçarlar. O arkadaşların çoğu öldü. Kimi zaman “Artık sıkılıyoruz burada, sen de gelsene” dediklerini duyar gibi olurum. Diri olanların burada adlarını vermeyeceğim. Çünkü bir mevsimde bir ağaçtan bir kiraz tadarsınız, tadı damağınızda kalır. Ertesi mevsim ağaca yine uğrarsınız. Bir mevsim önce tadına doyamadığınız kiraz, onu kopardığınız dalda yoktur. Ya ağaç, ya siz ya da ikiniz de değişmişsinizdir. Ben ağzımın tadını kaybetmedim. Belki onlar kaybetmişlerdir. Rahatsız etmek istemem.

Kitabı okudu