Hayır, Aşk Ölmedi…
Bu cümleyi duyduğumda, sadece bir şiirden söz edildiğini düşünmedim. Benim için bu, bir yaşamın son nefesine kadar savunduğu en büyük hakikat. #robertdesnos ‘un sesi geliyor kulağıma: sürrealizmin çılgın düşlerinden çıkıp, ölüm kamplarının kapılarında bile susmayan o ses.
O, düş ile gerçeği birbirine kenetleyen bir şairdi. Paris’in bohem masalarında yazdığı dizelerle başlayıp, savaşın en karanlık hücrelerinde bile rüya görebilen bir insandı. Ve işte o rüyaların içinden sesleniyor bize: #hayıraşkölmedi
Ben bu kitabı elime aldığımda yalnızca şiir okumadım; direnişin, inadın, insan kalmanın bir biçimini okudum. Desnos’un aşkı, süslenmiş bir romantizm değil. O aşk, hem şefkatin hem zalimliğin aynı bedende nasıl yaşadığını hatırlatıyor bize. Çünkü aşk, yaralıyor da; ama yarayı iyileştiren tek merhem yine kendisi oluyor.
#tahsinyücelçevirisi ile bu dizeler, bir bildiriye dönüşüyor. Her sözcük, kalbime çakılmış bir çivi gibi, aynı zamanda ışığa açılan bir pencere gibi. Ve ben okurken şunu fark ettim: Desnos’un o tek cümlesi, bir çağrıdır aslında. Bize söylenmiş bir emir gibi: Unutma, aşk ölmedi. Sen yaşadıkça, sen baktıkça, sen şiire dokundukça, aşk da nefes alacak.
Biliyor musunuz, onun hayatına bakınca daha da ağırlaşıyor şiirlerini anlamı. Auschwitz’ten Theresienstadt’a uzanan ölüm yolculuğunda, bedeninde tifüsün ateşiyle yanarken bile bu gerçeği bırakmadı. Ölümün en koyu gölgesinde bile aşkın ışığını saklamadı.
Ve şimdi, biz buradayız. Yıllar sonra, başka bir dilde, başka bir ülkede, onun cümlesini tekrar ediyoruz. Aynı inatla, aynı tutkuyla: Hayır, aşk ölmedi.
Ben bu sözün, sadece bir şiir değil; insanlığın kalbinde hâlâ atan son nabız olduğuna inanıyorum. Çünkü biz hâlâ birbirimize bakıyoruz, hâlâ yıkıntıların arasından umut topluyoruz, hâlâ şiire inanıyoruz.
Ve işte bu yüzden… Hayır, aşk ölmedi. Ölmedi, çünkü biz buradayız.
·
163 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.