Dokuzuncu Hariciye Koğuşu, bir hastalık hikâyesinden çok daha fazlası…
Bir gencin bedeniyle verdiği savaş, aslında ruhunun da sınavı. Hastane odaları sadece duvarlardan ibaret değil; içine kapanan, yaralarını gizleyen kalbin aynaları.
Okurken hissettiğim şey; çaresizlikle umudun aynı bedende kavga etmesi. İnsan bazen kendi acısıyla büyüyor, acıyı kabullenince olgunlaşıyor.
Aşk var kitapta, ama o da hasta bir bedenin gölgesinde kırılgan. Sevmenin de sevilmenin de “yarım kalmışlık” hissi hep satır aralarında.
En çok şunu düşündüm: Sağlık, aslında en büyük özgürlük. Ve kalbin en derin köşesinde taşıdığımız yaralar, bazen hiçbir ameliyatla geçmiyor.
·
72 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.