Mutedil Dalgalı, Ömür İklim Demir'le tanışma kitabım oldu. Yazarla Trabzon Sanatevi Uluslararası Sanat Etkinlikleri'nde yüz yüze görüşme imkânım oldu. On dört öykünün çoğunu severek okudum. İlmek ilmek işlenen ve okuduktan sonra akılda bir olay örgüsü kalan öyküleri seviyorum.
Kitap, İhsan Filizer'in
"Bakabilseydi keşke ölüler
albümlerden bize doğru"
epigrafıyla başlıyor. İlhan Berk, Behçet Necatigil, Orhan Veli, Ahmet Erhan, Edip Cansever, Can Yücel, Ahmet Oktay, Truman Capote, Nilgün Marmara, Meral Özbek, Louis Aragon, George Orwell, Edgar Allen Poe kitaptaki öykülerin epigraf kaynakları olmuş. Böylelikle yazarın beslendiği yazarların bir kısmını öğrenmiş oluyoruz.
Arka planda kalmış mekânlar ve kişiler yer alıyor öykülerde. Otele kapılıp kalmış bir kişi, kürtaj masasındaki bir kız, karısı tarafından terk edilmiş bir fotoğrafçı ( Şipşak lakabı fotoğrafçılıktan gelmiyor.) Meyhanede toplanmış arkadaşlar, tavan arasında eski oyuncaklarına bakan karı koca, muayenehanesinden kitaplarını taşıyan doktor mekân ve kişilerden.
Bazı öyküler birbirinin devamı olmuş. Mahcubiyet Birahanesi, Hiç Var Olmayan Güzel Kardeşim, Adı Dünya Bu Hastalığın ve CCTV 084-HD öyküleri birbiriyle ilintili.
Öykülerde dikkatimi çeken hususlardan birincisi yazar bazı sesleri duyurmak istemiş. Saatten gelen sesler tik ... tak... , adımları tıp... tıp... tıp ... , avucunun içini sürmesi Vız Vız Vız, kapı sesi Çat, tahtaya vurma tık sesin işitilmesini istediği durumlar olmuş.
Dikkat çeken ikinci husus resmî evraklar olduğu gibi fotoğraf hâlinde, bir defter yaprağı fotoğraf hâlinde, görüldü mührü gibi görsellere yer verilmiş.
Bir başka husus da erkeklerin sesinin davudi oluşu ve oyuncak ayının bir gözünün eksik olması. Bu özellikler iki farklı öyküde yer alıyor.
Ömür İklim Demir öykülerde kahramanları kendi özelliklerinie göre konuşturmuş. Argo, küfür yeri geldiği yerde yakışır bir şekilde konulmuş. Okuyucuyu rahatsız etmiyor.
·
60 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.