Adorno’nun bu kitabını okurken, felsefi dilin nasıl iktidara hizmet eden bir araca dönüşebileceğini gördüm. Heidegger’e yönelttiği eleştiriler, özellikle varoluş dilini siyah–beyaz kesinliklere indirgemesi ve böylece düşüncenin özgürce dolaşabileceği ara tonları bastırması üzerinde yoğunlaşıyor. Kitap, insana yalnızca bir filozofun eleştirisini değil, aynı zamanda düşünmenin kendisini özgürleştirme çabasını da hatırlatıyor.
·
121 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.