İlk kitabını akıcı bir şekilde okumuştum. İkinci kitabın çıktığını görür görmez aldım ve okudum. Sonunda yazarın kendinden artık nefret etmiyor oluşuna çok sevindim ama tüm kitap boğuldum resmen. Depresyon sürecinden geçen biri olarak ilk kitapta daha çok anlamıştım yazarı. Bu sefer öyle olmadı “yeter be” diye geçiştirdim pek çok yerde yalan yok. Sonrasında kendime kızdım, onu boğucu bulmam onun hislerini değiştirmediğini hatırlattım. Ne kadar zor süreçten geçtiğini hissediyor ve anlıyorum ama dediğim gibi fena halde boğdu. “Acaba artık başkasının derdine katlanamıyor muyum?” diye sordurdu da ayrıca. Şöyle de diyebiliriz: Türkiye şartlarında yaşayan bir genç olarak yazarın dertleri o kadar da büyük gelmedi gibi. Asla dert karşılaştırmayı sevmem ama buna yöneldi fikrim maalesef.
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.