Mən başa düşdüm ki, onun mənimlə içəri keçmək niyyəti yoxdur. Odur ki, o başqa otağa keçəndə bir müddət onun arxasıyca baxdım. Maşınla kəndə girəndən bədənimdə başlayan titrəmə elə bir həddə çatmışdı ki, otağa addımımı atan kimi ayaqlarımın məni saxlamayacağını, özümü tamamilə itircəyimi və hətta yerə çöküb hönkürtü ilə için-için ağlayacağımı düşünməyə başlamışdım. Bu düşüncələr mənə hal-hazırda hər şeydən daha qorxunc görünürdü. Mən qapının önünə gələnə qədər heç vaxt özümü məğlub olmuş kimi hiss etməmişdim, elə bil mənim bundan sonraki bütün taleyim də bu otağa girəndə baş verəcək hadisələrdən asılı idi... Lakin heç nə mənim düşündüyüm kimi olmadı. Dərin nəfəs alıb otağa keçəndə gördüm ki, məgərsə məni müharibə meydanı gözləmirmiş. Məni bir molla, səslərini eşidə bilmədiyim bir neçə qohumumuz və mənimlə əvvəlki kimi savaşacağını gözlədiyim düşmənimin - atamın meyidi gözləyirdi.
·
181 Gösterim
2 Yorum
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.