Ölüm, kimileri için yalnızca bir kelimeden ibaretken kimileri için çokça anlam barındırır. Hayat hepimize farklı yollar çizse de sonumuz aynı gerçeğe, ölüme çıkar. Er ya da geç hepimiz bu gerçekle yüzleşiriz. Savaş ise ölümün en acımasız yüzüdür. İnsan zihninin kaldıramayacağını düşündüğü hallere bizi zorlayan, sadece insanları değil bütün canlıları yaralayan, sessiz yardım çığlıklarını görmezden gelemeyeceğimiz bir kimliktir.
Kitapta karakterimiz çok kısa bir zamanda ölüme şahit olur ve bunu normalleştirmek zorunda kalır. Rabbim öyle bir fıtrat nasip etmiştir ki, insan zorlukların karşısında mücadele edebilmektedir. Burada biz, savaşı bir gazetecinin gözünden görme fırsatı buluruz. Oysa bizler klimalı odalarımızda, koltuklarımıza yaslanmış bir şekilde birkaç dakikamızı ayırıp haberlerde izlediğimiz savaş görüntülerinin ardında ne denli büyük emekler ve ağır yükler olduğunu çoğu zaman fark etmeyiz. Yazar, bize bu farkındalığı hatırlatır.
Kitapta öne çıkan bir diğer unsur ise unutmamak ve unutturmamak meselesidir. Savaşın gölgesinde yaşayan insanların hikâyeleri sadece bir döneme ait değildir; insanlık tarihinin değişmeyen acı yüzüdür. Sessizliğin içindeki çığlıkları duyabilmek için dikkat kesilmek gerekir.
Anlatıcı, sadece bir gazeteci değil; aynı zamanda yaşananların manevi ağırlığını taşıyan bir tanıktır. Okur olarak bizlere düşen de sadece “haber tüketicisi” olmadığımızı, vicdani bir sorumluluk taşıdığımızı fark etmektir.
Cuma Günü Uçmayan Kuş, bize yalnızca savaşın yıkıcılığını değil; aynı zamanda hatırlamanın ve aktarmanın önemini gösterir. Çünkü bir dava için canını dişine katan nice insan, unutulmak için değil; davalarını nesiller boyu aktarabilmek için mücadele etmiştir. Başardılar mı? Evet. Peki ya biz? Biz ne yapıyoruz bu dava için?
Sonuç olarak bu eser, yalnızca bir savaş hikâyesi değildir; aynı zamanda vicdana, hafızaya ve mücadeleye dair güçlü bir çağrıdır.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.