Bir annenin gözünden kıyamet nasıl görünür?
Kitabı elime ilk aldığımda bunun sıradan bir distopya olduğunu sanmıştım. Ama Peygamberin Şarkısı, distopya değil; bugün yaşadığımız dünyanın biraz daha yüksek sesle anlatılmış, karanlık bir yankısı. Paul Lynch, öyle bir atmosfer kurmuş ki, sanki sayfalar arasında değil, bir insanın boğazına oturmuş bir çığlığın içindesin.
Başkahraman Eilish Stack, dört çocuk annesi bir biyolog. Kocası bir sabah alınıp götürülüyor ve o andan itibaren her şey çözülmeye başlıyor. Ama bu çözülüş, öyle gürültülü değil… Sessiz, sinsi ve tanıdık. Eilish’in çaresizliği bizim tanıdığımız bir çaresizlik. Çünkü biz de biliyoruz; bazı yerlerde insanlar bağırarak değil, susarak yok olur.
Paul Lynch’in dili şiir gibi ama tokat gibi de aynı zamanda. Cümleler uzun, ritmik, bazen soluksuz bırakıyor insanı. Okurken kelimeler değil, duygular akıyor sayfalardan. Özellikle bir anne olarak Eilish’in ayakta kalma çabası… Çocuklarını koruma, bir umut ışığı bulma, bulamazsa bile içindeki ışığı kaybetmeme savaşı… Bunlar bir roman karakterinin değil, sanki senin komşunun, kardeşinin, eşinin hikâyesi gibi.
Kitabı okurken şunu fark ettim: Bazı şarkılar ağızdan değil, yürekten söylenir. Peygamberin Şarkısı da öyle bir şarkı. Sessiz bir ağıt gibi, bir annenin gözlerinden dökülen notalar gibi.
Eğer bu dünyada hâlâ adalet, merhamet ve insanlık adına bir şeyler hissediyorsan, bu kitap seni içine alır, susturur, sonra sana yeni bir dil öğretir: Kalbin dili.
·
61 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.