Kalbim Orada, Ben Burada: Kimsesizler Matemi1000Kitap
Kimsesizler Matemi, yalnızlığın, sevginin ve insan kalbinin kırılganlığının kitabı… Ama aynı zamanda insana güç veren, kendi yarasına kendisinin üfleyebileceğini hatırlatan bir içsel yolculuk.
Okurken fark ettim ki bu kitap sadece satırlardan ibaret değil; insanın kendi kalbiyle baş başa kalması gibi. Benim için çok daha kişisel bir anlam taşıdı. Çünkü “Kalbimi kendimle götüremedikten sonra nereye gittiğimin ne önemi vardı ki?” satırında, kendi hayatımı buldum. Sevdiğimden ayrılıp başka bir ülkeye yerleştiğimde geride bıraktığım en ağır şey bavulum değil, kalbimdi. Ve yazar sanki içimdeki o duyguyu kelimelere dökmüştü.
Kitapta sevgi bazen bir kurtuluş, bazen de bir yük olarak çıkıyor karşımıza. “İnsanın gönlü bağlanınca gözleri de bağlanırmış” derken, birine bağlanmanın güzelliğini olduğu kadar körlüğünü de hissettiriyor. “Seni yaşatmasına izin verdiğin şeye, aynı zamanda seni öldürmesi için de izin vermişsindir” ise, aşkın hem hayat veren hem de tüketen doğasını ortaya koyuyor.
En çok kalbime dokunan satırlardan biri de şuydu:
“Ruhumda bir ayna olsa, yansımam gözlerinin içindeki o küçük mahcubiyet olurdu.”
İnsanın, sevdiği kişinin bakışında kendi yansımasını bulması kadar büyüleyici bir şey yoktur. Tıpkı benim, bir bakışta dünyanın bütün ağırlığını unutmam gibi.
Yazar, duyguları betimlerken sık sık doğayı, gökyüzünü, yıldızları kullanıyor. Bu yüzden kitap sanki bir gökyüzü atlası gibi. “Hani, sen beni burdan yıldızlara kadar seviyorsun ya. Gece yıldızlara bakıp uyuyacağım” cümlesi, bana Londra gecelerinde gökyüzüne bakarken içimden geçenleri hatırlattı: uzaklık olsa da sevgi göğe yazılıydı.
Ama Kimsesizler Matemi sadece aşk değil, aynı zamanda bir yaşam dersi de. “Kendi yarana kendin üfleyeceksin, bu seni daha güçlü yapar” diyerek insanı kendi ayakta duruşuyla yüzleştiriyor. “Herkes kendi hayatının başrolüdür ama çok az insan, kendi hayatının kahramanıdır” sözü ise bize, başkalarının değil, kendi hayatımızın kahramanı olmamız gerektiğini fısıldıyor.
Ve belki de kitabın en çok içimde iz bırakan satırı:
“İyiliği olmayanın mezarına bile çiçek bırakılan bu dünyada ben neden yaşarken öldürülüyordum?”
Bu soru, insanın hayattayken görülmek ve sevilmek ihtiyacını acı bir şekilde dile getiriyor.
Bütün bunların yanında kitabın karakterleri de hikâyeye ayrı bir derinlik katıyor. Safir Mila, baleye ve dansa olan tutkusu ile adeta kırılganlığın içindeki gücü temsil ediyor. Onun dansı sadece bir sanat değil; kalbini, hayallerini ve varlığını ifade etme biçimi. Ve bu yolculukta yanında daima Hazer Han var. Onun destekçisi, güven veren yoldaşı… Kitap boyunca aralarında geçen o küçük flörtleşmeler, ilerleyen serilerde daha derin bir aşka dönüşeceğinin habercisi gibi. Mila’nın zarafeti ile Hazer Han’ın desteği birleştiğinde ortaya çıkacak aşkın, kitabın devamında bizleri daha çok etkileyeceğini hissediyorum.
Sonuçta Kimsesizler Matemi, benim için yalnızca bir kitap değil; kalbimin göç ettiği bir yol arkadaşı oldu. İçinde yıldızların, çocuk gülüşlerinin, kırık kalplerin ve güçlü durmaya çalışan insanların izleri var. Her satırında kendimden bir parça buldum. Ve belki de en çok bu yüzden, bu kitabı okurken sadece bir okur değil, kendi kalbini dinleyen bir insan oldum.
·
244 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
