Salam. Bu gün sizinlə İsmayılzadə Nəiminin "Qarmaqarışıq" romanı haqqında fikirlərimi bölüşəcəyəm. İlk öncə onu qeyd edim ki, əsər iki hissəsidir, mən isə ilk hissəsini oxuyub fikir bildirirəm.
Əsərdə cəmiyyətimizin təhsil sisteminin quruluşu, təhsil sistemindəki əksikliklər tənqid olunur. Əsər dedektiv janrda yazılsa da, sevgi məsələlərinə də burda yer verilmişdir. Amma daha çox sevənlərin başına gələn hadisələr diqqətimizi çəkir. Əsas ön plana çəkilən məsələ isə dostluqda güvəndir. Bir bu hissəyə diqqət mərkəzində edək. Bir düşünün ətrafınızdaki dostlarınız, həqiqətən də, dostunuzdurmu? Sizi arxadan bıçaqlamayacağına əmin olduğunuz neçə dostunuz var? Bəzən canımızdan çox sevdiyimiz insanlar güvənimizi qırır...
"Düşünün. Ətrafınızda olan dostlarınızı düşünün. Neçəsi sizin üçün canından keçər? Gec olmadan düşünün. Çünki mən gecikdim. Artıq geri dönüş yolum yoxdur. Ən yaxın dostum ən böyük düşmənimə çevrildi. Mən bunun fərqinə varanda, əlimdə heç nəyim qalmamışdı... Bilmədim, o qədər heç nəyə önəm vermədən, həzz üçün yaşadım ki, dostumun nələr yaşadığını, çətində olduğunu bilə bilmədim. Bildim... Bildim, önəm vermədim... Elə buna görə də yaşadıqlarımda günahkar bəlkə də özüməm..."(Əsərdə Murad obrazının sözləri )
İsa, Murad, Seyfət, Ravin; onlar 11-ci sinifdə oxuyan, dördlü dost qrupunun üzvləridir. Hər dost kimi onlar da birlikdə gülür, əylənirlər. Amma məktəblərində baş verən problemlər onlara da təsir edir. Oxuduqları məktəbdə gənc qızların qeyb olması və polislərin belə o qızları tapa bilməməsi kimi müəmmalı hadisələr baş verir. Bu dördlük də bu hadisələrə daxil olurlar, həll etmək istəyirlər, amma onların da heç gözləmədiyi şeylər olur. Tale onları bir-birinin dostları ilə sınayır.
Əsərdəki Fərid obrazı haqqında ayrıca qeyd etmək istədim. Düzdür, əsas obrazlardan deyil, amma mənim üçün çox dəyərli bir obraz oldu. Onun mərdliyi, xarakterindəki müsbət keyfiyyətləri çox diqqətimi çəkdi. Hələ dostluğun nə qədər uzun müddətdir tanış olmaqla deyil, eyni dərdləri yaşamaqla, anlayışla olduğunu göstərən obrazlardan biri idi.
Əsər dedektiv janrda yazılmışdır. Dilinin sadəliyi, əsərin axıcılığı, həmçinin əsərin dilində real danışıq üslubundan( vulqar ifadələr kimi) istifadə olunması əsərin reallığını artırır. Həmçinin, hadisələr çox sürətlə inkişaf edir,oxucu əsəri oxuyarkən istər-istəməz sürətli oxuyub sonunu bilmək istəyir.
Əsərin mənə verdiyi ən böyük dərs isə bu oldu: hər zaman bizə əziz olan insanlara diqqət etməliyik, onların problemlərinə öz problemimiz kimi yanaşmağı bacarmalıyıq. Bizə kiçik, sadə bir şey kimi görünən problemlər başqaları üçün çox ağır, böyük fəsadları ola bilər. Ona görə dostlarımızı "yola vermək" əvəzinə onlara anlayış, qayğı göstərməyi bacarmalıyıq. Bacara bilmiriksə, ən yaxşısı, uzaqlaşmaqdır. İnsanı yıxan şey ümiddir, gözləntidir. Sizdən gözləntili olan insanlar varsa, ya o gözləntiləri qarşılayın, tək qoymayın onları, ya da heç ümidlərdirməyin. Çünki insanı yıxan da gözləntidə olduğu, dəyər verdiyi insanların o gözləntiləri qarşılaya bilməməsidir. Biri sizə dəyər verirsə, o dəyərə layiqli olmağa çalışın, əzizlərim
··
360 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
