(️Spoiler mevcut)
Kitap boyunca öyle bir atmosfer vardı ki, iki sayfa sonra neyle karşılaşacağımı asla kestiremedim: sanki gidik, aklında anlamsız bir açlık olan ve nasıl dolduracağını bilememiş birinin zihninde dolaştırıyormuş gibi hissettim. Grenouille’un “kokuya” olan takıntısı, onu toplumdan tamamen kopmuş bir figür haline getirirken, Süskind bunu iğrençliği ve deliliği aynı anda merak uyandırıcı kılacak bir dille işliyor. Özellikle finalde katilin bir “meleğe” dönüşmesi ve ardından insanların o meleği parçalayarak yemesi, aslında toplumun hem kutsallaştırma hem de yok etme eğilimini çarpıcı bir şekilde gösteriyor. Aynı şekilde, Laure’nin babasının katili öpmesi ve sahiplenmek istemesi, tanrı kompleksiyle yoğrulmuş bir deliliğin yansımasıydı. Kitap bana, aklın ve ahlakın sınırlarını zorlayan bu hastalıklı ama eşsiz atmosferiyle, iğrençliğin bile edebi bir güzelliğe dönüşebileceğini hissettirdi.
·
40 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.