“İnsan doğası kötüdür” sözü yüzyıllardır tekrar edilir. Günümüze kadar savaşlar, şiddet ve bencillik bu görüşü destekler gibi görünür. Ama Bregman bu kitabında başka bir hikâye anlatıyor: Kriz anlarında, felaketlerde ve günlük hayatta insanların çoğunun aslında iyiliğe, yardımlaşmaya ve dayanışmaya meyilli olduğunu örneklerle gösteriyor.
Umutlu, düşündürücü ve ilham veren bir bakış açısı sunuyor.
Elbette zaman zaman fazla iyimser bulduğum noktalar da var, ama yine de şu soruyu zihinlere bırakıyor:
“Ya gerçekten çoğu insan iyiyse?”